een keniaanse lunch...

Een hele hoop kinders achter in de truck! En die grote meneer dat is Patrick, een van de care-takers.

Wauw! Deze jongens leefden vroeger op de straat en waren verslaafd aan lijmsnuiven maar nu is er een organisatie die ze traint om acrobatiek te leren, hiermee krijgen ze een nieuwe kans. Ze kwamen bij ons thuis hun kunstjes laten zien; het was echt heel erg indrukwekkend!!!
Een klaslokaal waar Bianca en Caroline tijdens de muziekles de kinderen een nieuw liedje proberen te leren met de kinderen; zingen vinden ze erg leuk!
Uitzicht vanuit mijn kamer!
Dit zijn de nursery's; ik ga een paar keer per week naar de engelse les om ze te helpen.

Dag lieve mensen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik u schreef, niet omdat ik geen tijd had om achter het internet te kruipen maar simpelweg omdat ik u niets te melden had. Niet dat mijn dagen hier oersaai zijn, nee nee dat niet maar de spanning, sensatie en nieuwigheid is er wel een beetje vanaf dus wordt et steeds moeilijker u nog blij te maken met een sappig verhaal waar u als lezer uw vingers bij af kunt likken. Mijn vingers heb ik deze middag nog afgelikt na een heerlijke keniaanse lunch. We waren afgelopen maandag door de dochter van de hoofdmeester van de KipKeino school uitgenodigd om bij haar op de catering voor 100 shilling te komen lopen omdat zij een examen moest afleggen voor het serveer-gedeelte van de lunch die zij verzorgde. Maandag toen we daar aankwamen werden we echter door de 20 meisjes die buiten zaten hard uitgelachen omdat het op donderdag zou zijn maar dit was de dochter van de hoofdmeester even vergeten te melden, die dit overigens ook weer grappig vond. (ach ja wat moeten wij mzungu's anders met onze tijd doen, nietwaar?) Enfin, vanmiddag zijn we gewoon weer braaf op komen dagen, de mensen waren netjes gekleed en de tafels mooi gedekt. (ik had als enige een echte KLM- lepel; wat toepasselijk!) We hadden verteld dat we vegetarisch waren dus ook dat zat goed. (oh ja ik ben sinds een discussie met Jos over het welzijn van de dieren weer vegetarisch geworden, anders kon ik niet zeggen waar ik achter sta) Beth; de flinke dochter van de hoofdmeester draafde de zaal door en vertelde ons dat er op het menu soep met brood stond, bonen in kokossaus, risotto-rijst en aardappelsalade en als toet een appelding in bladerdeeg. Het werd uiteindelijk 2 stukjes sinaasappel en twee stukjes ananas, geen soep of brood, bonen zonder kokossaus, droge witte rijst en een bananending in bladerdeeg. De aardappels kregen we als enige tafel ook niet, in plaats daarvan een plaatselijke groente die overal groeit en het allergoedkoopst is wat er maar te vinden is in Kenya; sukumawiki; n soort van hele vieze vieze vieze spinazie. (en ik houd van spinazie) Oh en na was er ook nog een kopje slootwater, wat koffie voor moest stellen! U begrijpt; we hebben ons kapot gelachen, we hebben braaf gedaan alsof het echt heel lekker was en zijn vertrokken. Dit is het perfecte voorbeeld van hoe dingen eraan toe gaan in Kenya. Je spreekt dit af maar krijgt heel wat anders en vaak is het gewoon hilarisch en lach ik bijna voortdurend wanneer ik in aanraking ben met de bevolking hier. In nederland zou men kwaad of geirriteerd raken maar hier zeggen we gewoon de hele dag tegen elkaar:

"NO PROBLEM!"

Liefs,
Dezelfde Deelnemende Daphne