Tripje 2!

Tessel en een van de gidsen die gelukkig mijn tas droeg tijdens de afdaling.
De vallei in Mbara tijdens een wandeling.

Van links naar rechts; Dick, Daf en Tomas.

Het Resque-center.

De jongens- "slaapzaal".

Dag lieve mensen,

Het is altijd een beetje vreemd hier zo achter de computer te kruipen en dan maar weer even een verhaal uit je duim tre zuigen in deze nogal ongezellige en vaak te luide omgeving. Dan ben ik weer "thuis" en dan komen de prachtigste verhalen omhoog natuurlijk. Het tl-licht steelt af en toe een beetje van mijn geestigheid hier geloof ik, had ik nu mijn scheetkussen maar bij me...

Desalniettemin ga ik u toch proiberen te vertellen wat dit kleine guppie de afgelopen 10 dagen weer allemaal heeft beleefd. Ik ben naar een resquecenter geweest waar straatkinderen naartoe gebracht worden en daar wachten op een "zeer eventuele" plaats in een tehuis. Het was in en in triest om te zien hoe het er daar aan toe gaat en onder welke omstandigheden ze daar leven. Dit was ook de eerste keer dat ik echt iets zag wat mij daarna niet wilde loslaten. De foto's geven geen goed beeld van hoe armoedig en verpauperd het daar is. Wer kregen een rondleiding en overal liepen jongens rond (jongens en meisjes zitten gescheiden) die maar een beetje aan het niksen waren. Ik vroeg of ze niet naar school moesten maar dat konden de meesten niet omdat ze geen uniform hebben en dus niet naar openbare scholen mogen. (van sommigen worden hun uniformen gestolen zodat ze ook niet meer kunnen gaan) Er waren wel klaslokalen in het resquecenter maar geen leraren dus ook geen les. Een meisje die daar 4 maanden heeft gezeten heeft de kinderen les geprobeerd te geven maar omdat sommige al zo lang op de straat leven zijn ze totaal niet geinteresseerd en willen ze alleen nog maar luisteren als ze geslagen worden wat zij niet wilde doen. Ze is pas geleden ook naar een nieuw project in het ziekenhuis gegaan omdfat ze helemaal overspannen en gefrustreerd was geworden van het werken in het resquecenter. De enige die nog wel eens les kunnen geven zijn vrijwilligers die ze nu niet eens meer hebben. Soms gebruiken ze de matrassen op de bedden waar ze vaak met z'n 3en op een matrasliggen als toiletpapier omdat dit niet aanwezig is en de geur is daarom ook echt te ranzig voor woorden in de slaapzalen. Ik zit er over na te denken hier misschien iets mee te doen maar ik weet dat het erg zwaar is en ik moet het er ook nog met Phyllis over hebben. Misschien een dag les proberen te geven in de week? Zoiets. De meisjeskant ziet er een stuk beter en meer georganiseerd uit omdat de vorige directeur het blijkbaar nodig vond meer te investeren in de meisjes?!? Ik was dus nogal uit mijn doen van dit aanzicht en omdat Phyllis soms kinderen via dit centre toegwezen krijgt heb ik tijdens het avondeten gevraagd wat zij van de stand van zaken in het centre vonden. Bepaalde projecten proberen ze soms namelijk wel eens te helpen met het geven van kleding, voedsel of dergelijke maar hier doen ze dat niet. De directie schijnt zo corrupt als de pest te zijn samen met de meerderheid van alle andere keniaanse direcieleden waar dan ook dus het geven van producten is investeren in een bodemloze put omdat het net zo hard weer verkocht word. Ik kan me hier natuurlijk razend om maken en eerlijk gezegd ben ik nog lang niet ver genoeg (noem het naief) om te accepteren dat het zo werkt en wil ik best nog wel een paar keer hard op mijn muil gaan het te proberen en daarna zeggen dat het zo is. Alles zelf uitvinden he die Doffele, net een kind.

Verder zijn Tessel (de 18-jarige neef van Jos) en ik afgelopen week twee nachten blijven slapen in Mbara een klein dorp waar weinig is behalve wat hutjes, mensen en koeien en de prachtige omgeving natuurlijk. Het was weer eens een hele reis en onderneming die begon met heel veel wachtzaamheden maar zeer sportief eindigde met werkzaamheden. Om 7 uur werden we met onze reusachtige tas (vooral eten en drinkwater wat zo zwaar was want mijn make-up tas hoefde niet eens mee) gedropt bij de kruising om de matatu te pakken. Mijn vorige ervaring richting Marich Pass was 6,5 uur maar dit keer waren we al na 3,5 uur op de plek van bestemming; Ortum. Dit is een klein dorpje waar je als laatste pitstop richting de bergen de noodzakelijke boodschapjes kunt doen. Het was half 11 en om 12 uur hadden we afgeproken in een "hotel". (dat is gewoon een hele gare tent waar je tussen de varkens en katten kunt slapen als je dat echt perse zou willen en waar ze eten verkopen wat je aan een tafeltje kunt verorberen maar waar wij ons liever niet aan waagde.) Lekker wachten dus weer. Gelukkig had ik "blauwe maandagen" van Arnon Grumberg bij me als entertainment maar Tessel was minder goed voorbereid en verveelde zich volgens mij te pletter. Het werd 1 uur, 2, uur, 3 uur en toen was tessel het goed zat. Hij zou weer een matatu terugpakken. Nou nou jongen we zijn hier niet voor niks gkomen rustig nu maar zei Daphne, dit is Kenya en de sport die je hier moet kunnen beoefenen om te overleven is wachten. Nou dan wilde hij noig wel tot half 4 wachten. We hadden Jos al gebeld die Dick en Tomas (waar we op wachten) had gebeld en om kwart over drie kregen we de verlossende woorden dat ze echt zouden komen, nu. Om kwart over 4 waren ze er en uit Tessel zijn oren kwam stoom. Toen konden we met zn 4-en verder wachten tot half 6 omdat er nog geen wagen geregeld was die de bergen die dag op zou gaan. Ik maakt een (vond ik zelf) leuke grap door Tessel te vragen of hij als vrolijke noot van het gezelschap een liedje wilde zingen tijdens het nieuwe wachten maar volgens mij heb ik hem niet zien lachen noch horen zingen. Om half 6 naar Marich pass met de veel te duur betaalde auto 4-wheeldrive anders kom je de steile berg niet op) en de volgeladen truck met s

pullen dei Dick en Tomas hadden gekocht voor de school maar die bij Marich Pass uitgeladen moest worden. Ik was vreemdgenoeg helemaal niet uit mijn doen zelfs extreem vrolijk en liep de hele tijd lollig te doen tijdens het tillen van alle zware spullen in de broeierige hitte. (misschien heeft dat wachten toch gevolgen...) Tessel was ook alweer wat bijgetrokken gelukkig en het was 19:15 toen we in het donker achter in de 4-wheeldrive volgeladen met spullen die wel mee moesten en mesen die ook allemaal perse mee moesten de berg opreden. (er gaan maar heel weinig auto's per week naar boven of beneden dus als er een gaat dan zit ie goed vol ook!) Dit was natuurlijk de spannendste rit in mijn leven ooit waar de matatu-ritjes een lachertje bij bleken. Stijf van de adrealine en de 3 uur lang alle samengetrokken spieren in mijn lichaam en wat bulten en blauwe plekken later waren we er dan hoor. Ik heb nog nooit zo hgard gelachen van de zenuwen denk ik. Op een geveven moment wisten Tessel en ik niet meer waar we om lachen en maakte het allemaal ook echt niet meer uit maar we hadden het overleefd. Gezellig om 22.30 nog even alle spullen ergens bij iemand uitgeladen en doorgereden naar onze hutten waar ik nadat ik Tessel pas 100.000 keer nadrukkelijk had gevraagd de hut eerst echt heel goed te inspecteren voordat hij mij erin liet ik gelijk bij binnenkomst (na de zogenaamde inspectie) ik hartelijk verwelkomt werd door een dikke zwarte spin. Het was zo hartelijk dat mijn hart gelijk zowat stilstond maar ik het gelukkig nog voor elkaar kreeg het hutje direct uit te rennen. Stond ik daar weer een tijdje te klunzen want ik durfde het hutje van Dick en Tomas waar we later nog soep aten want we hadden de hele dag al op koekjes geteerd, ook niet meer in. Uiteindelijk na wat spasme van mijn kant ben ik toch heel vredig gaan slapen. Bij het wakker worden rende ik natuurlijk gelijk de hut uit want je weet maar nooit wie zich daar in de nacht allemaal heeft binnen weten dringen. Daar zag ik pas voor het eerst in wat voor prachtige omgeving we waren; we zaten halverwege een berg die uitkeek in een vallei en omringt was door andere groene bergen; echt de reis meer dan waard! Die dag gewandeld en naar de school geweest waar we geholpen hebben 7 grote zakken met boeken te catagoriseren voor de bibliotheek en teruggegaan om te ontspannen en ik om te koken. We hebben lekker gegeten (echt zo'n camping-gevoel buiten op open vuur koken) en daarna heb ik nog een potje scrabble gigantisch verloren. Die dag waren er nog 6 spinnen verwijderd uit onze hut dus ik ging niet echt met een grust hart slapen maar het was toch niks vergeleken met de schorpioen waar ik 10 centimeter met mijn blote voeten in slippers vandaag zat. Deze heeft Tessel vakkundig vermoord samen met de spinnen overigens. (ik ben echt niet iedereen z'n dierenvriend is net als met mensen je kan ze niet allemaal maar aardig vinden dan wordt het een veel te liefaardige planeet hier). De volgende dag na het ontbijt de tasjes weer gepakt en aangezien er geen auto's naar beneden gingen naar Ortum (of waar dan ook) en morgen misschien maar misschien hier niks waard is besloten we naar beneden te wandelen. We kregen twee gidsen mee (schoioljongens rond de 16 die vandaag ineens vrij waren en wat geld konden verdienen) en we begonnen aan onze naar zeggen twee-uur durende wandeling. Mooi niet dus zelfs de best getrainde lui krijg je daar in twee uur van die berg niet af! (duwen telt dan niet) Klimmen en dalen, klimmen en dalen, hardwandelend de steile maar rechte stukken af en de "shortcuts" tussen de rosten klimmend en door de bush bush ons heenslaand en met 5 minuten pauze waren we na 3,5 uur beneden en helemaal kapot. Mijn lichaam heeft het geweten ook want ik heb twee dagen als een in elkaar geslagen boksbal heen en weer gewaggeld met als positief gevolg dat ik de lachers wel weer op mijn hand had omdat ik er soms ook nog eens nog raarder dan het al was bij ging doen. Bij Marich Pass waar we de vorige keer een eeuwigheid moesten wachten op een vervoersmiddel kwamen wij al na 10 minuten de truck tegen die ons oppikte. (dat was echt een klein hemelsgeschenk want trucks nemen nooit iemand mee maar dit was dezelfde als die Dick en Tomas hadden gebruikt voor hun transport! Hoe bedoel je toeval?) Anders waren we nooit die avond al thuis geweest en na een door Jos aangeboden warme douche heerlijk in slaap gevallen. ( ja jos heeft het goed bekeken, die heeft in zijn huis gewoon een warme douche!) Het was dus een wederom veel te korte maar onvergetelijke reis!

Gisteravond hebben we met zn allen om de tafel "vergaderd" en een dagelijks programma voor de kinderen besproken. Zo weet iedereen waar hij/zij aan toe is en ik voel me door dit idee al een stuk meer betrokken en minder doelloos met betrekking tot de kinderen. Ik heb voorgesteld dat er groepen gemaakt worden op leeftijd ingedeeld zodat je meer kunt ondernemen dan wanneer er 24 (allemaal onder de 4/5) kinderen door elkaar heen schreeuwen en springen. Dit was goed en we beginnen hier dus nu mee om te kijken hoe het werkt. Ook gaan we de anger-management-methode gebruiken die inhoudt dat wanneer kinderen ies doen wat niet mag of aanhoudelijk blijft schreeuwen of huilen voor aandacht het kind een time-out krijgt. Ik denk dat dit zeer effectief kan werken al helemaal voor de "witten" (Mzungu's) want die nemen de kinderen helemaal niet serieus omdat ze de kinderen niet slaan en omdat ze vaak ook niet echt overwicht hebben in hun gedrag doordat ze de kinderen niet goed kennen en de taal niet spreken. Ik heb het gisteren al uitgepobeerd en het werkt inderdaad doeltreffend denk ik en ik voel me er ook goed bij dat ik nu een middel kan gebruiken wanneer er totale chaos heert en alle kinmderen maar doen waar ze zin in hebben. In je eentje kun je zoiets niet ondernemen dus ik hoop dat we met zn allen kunnen bereiken dat we meer activiteiten met de kinderen kunnen ondernemen op een gezellig en voor de kinderen duidelijke manier. Ik ben in ieder geval een stuk positiever en enthousiaster om meer met de kinderen te gaan ondernemen zoals sport, toneel, speurtochten, lezen, koekjes bakken en ga zo maar door. Ineens zit ik vol ideeen met wat ik allemaal wil gaan doen!

Fijn dus dat ik mij weer wat beter voel dames en heren want ik moet u eerlijk bekennen dat het vertek van mijn gesprekspartner Bettina deze week, het trieste aanzicht van het resque-center waar ik vond dat mijn hulp misschien beter op zijn plaats was geweest en de reis naar de prachtige plek Mbara waar we echt primitief hebben gezeten en ik niet meer terug wilde maar daar wilde blijven mij allen niet echt vrolijk hebben gestemd. Maar nu heb ik weer nieuwe doelen en bezigheden en zit ik weer vol frisse energieke moed! Ik heb een beetje het gevoel dat het werken met de kinderen na een hele langzame start dan nu eindelijk gaat beginnen! En wat mooi en fijn geweest moet ik maar eens leren; hoef ik niet altijd naar terug te verlangen maar kan ik ook gewoon met plezier aan terugdenken zonder het nog eens of meer of beter te willen. Enough is enough and there's enough here for me now.

U hoort van mij.

~Ergens geweest te zijn maakt menigeen gelukkiger dan er te zijn~

~Peter Sirius~

Liefs Denkbare Denkbeeldige Denkende Daphne