Het is een onbekende weg die ik heb afgelegd. Het is een onbekende weg die ik ga afleggen.

Dag lieve mensen,

Dat was even schrikken; Ik had met het bedrijf dat mijn vliegticket regelt afgesproken dat ik op 24 november het ticket zou betalen, dan zou ik namelijk mijn loon gekregen hebben. Ik bel de bank. Niets gestort. Ik bel mijn werk en vraag het nummer van de salarisadministratie; mijn collega verteld mij dat deze op vrijdag niet te bereiken zijn. "Paniek!!!" In de drie jaar dat ik op de Ankerplaats heb gewerkt is dit nog nooit voorgekomen dus ik dat toch echt even dat het een teken was. Tranen met tuiten. Uiteindelijk is het natuurlijk gewoon goedgekomen want; "Uiteindelijk zal alles goedkomen ook als het niet goedkomt nietwaar?" Het ticket is dus betaald, mijn loon nog niet maar dat komt wel.

De hele week vraagt/zegt iedereen die ik ontmoet; "Nou het kom nu toch echt dichtbij he, je zal het wel spannend vinden. Ben je erg zenuwachtig?"
Nee.
Ik denk dat ik iemand ben die iets pas eng vind als ze er midden in zit dus wie weet tranen met tuitjes, knikkende knieen en een pruillipje op schiphol als mijn veilige omgeving en vertrouwde mensen achterlaat?
Of niet.

Stomme vergelijking maar toen ik naar Zwitserland ging heb ik de dag voor mijn vertrek nog even mijn koffer gepakt. Misschien voel ik me nu zelfs zekerder omdat ik wel voorbereidingen heb getroffen. En ik ben ietsjes ouder geworden natuurlijk dat helpt vast ook wel. Alle beetjes helpen. (behalve spinnenbeetjes, slangenbeetjes of malaribeetjes.)

Zo nog twee dagen werken en... morgen mijn afscheidsfeestje! Zo schattig dat ik het uit handen geef en vervolgens alles op alles zet om overal achter te komen en kijken of ik me er toch niet een beetje mee kan bemoeien. Nou het is me gelukt hoor, 21:00 in de Duke; gezellig!

Ik was afgelopen week ergens aan het eten en raakte aan de praat met een vrouw van een jaar of 55. Ze kwam op mij over als een lieve, zorgzame, bewuste vrouw met levenswijsheid. (voor zover je dat iemand toe kan dragen) Ik vertelde dat ik naar Kenia ging en wat ik daar ging doen en zij gaf mij een zin waar ik tot vandaag elke dag even aan denk. "Zet al je zintuigen open en laat het over je heenkomen." Klinkt simpel maar lijkt mij toch lastig. Ik ben iemand die al vrij snel overal haar dingetje van maakt zonder vaak bewust dingen mee te maken. Ik ga deze zin dus inruilen voor die ik nu elke dag tegen mij zelf zeg in de spiegel als ik daar ben namelijk; "Goedesmorrrgens Doffele wat leuk dat je er weer zo fris en fruitig bent vandaag! Wat zit je haar leuk!Ik wens je een fijne dag!" (dit is natuurlijk een grapje dat bergijp je wel toch? Ik zeg alleen maar "moguh Daffy"!)

Even een kleine opmerking: Doe eens gek en laat een bericht achter ik heb nu het gevoel dat ik mijzelf elke keer leuke verhaaltjes aan het voorlezen ben en als je het dan toch leest kun je vast die halve minuut nog wel even pakken en even een klein krabbeltje achter laten. Tijd is een relatief begrip. Bij voorbaat uw dank. Mijn dank is groot.

Liefs Dubbele Doorgaande Drammende Daphne