Het grote avontuur naar de Marich pass...
Een foto die ik tussen 6 en 7 buiten het weeshuis heb gemaakt, begrijp u nu waarom ik mij hier zo rustig voel? 
Onze slaaphut bij de Marich Pass. 
Huisvriend Gerrit de Gekko.
Bettina en ik naast de rivier achter het studie field center. 
Mijn altijd enthousiaste vriend "Hazelnoot" (die officieel redicules heet maar ik vind hazelnoot beter passen), achter het weeshuis. Op die stoelen en bankjes wordt er buiten groente of aardappelen gesneden. 
De kinderen hebben zoals u kunt zien grote glimlachen op den gezichtjes. Dit omdat de buikjes goed gevuld zijn zoals u ziet. 
Het eten is op de grond uitgeserveerd en de kinderen pakken wat ze pakken kunnen! Dag Lieve mensen,
Zo vandaag de laatste dag van het jaar 2006; voor mij een bewogen jaar waarin er veel is gebeurd. Een leerzaam jaar waarin ik meer en meer tot het het besef ben gekomen dat ik de regisseusse ben van mijn leven en dat als je wilt dat er veranderingen zullen zijn in het leven je dit zelf moet ondernemen en je niet van je pad af moeten laten leiden. Het geboortejaar van mijn lieve kleine neefje merlijn met grote dank aan Iris en Paul waar ik trots op ben en dankbaar omdat zij mij tante hebben gemaakt. (Iris net ietsjes meer want ik blijf het een mirakel/prestatie voor het leven vinden dat zo'n hummel er toch maar even uitgeperst wordt!!!) Ook het jaar waarin mijn eerste echte relatie is beeindigd waardoor ik een stuk ervaring in de liefde heb leren kennen dat voor mij nog onbekend was. (Ben nog steeds vrij onbeholpen en onwetend hoor, maakt U zich geen illusies...) Het jaar dat ik mijn studie sph beeindigde weer eens zonder het af te maken. (nou nou twee keer kan nog net is het niet drie maal is scheepsrecht?) Het jaar dat ik afscheid nam van mijn allereerste werkplaats waar ik met plezier gewerkt en geleerd heb. En het jaar dat ik besloot eens gek te doen en naar het (nog niet) zonnige Afrika te vertrekken. Al met al geen slecht jaar al zat ik er af toe wel helemaal doorheen. (klinkt als een vroege burn-out, maar heb het meer ervaren als een jaar met veel eye-openers wat af en toe best eng kan zijn als je tot nieuwe inzichten in het leven komt en je oude vertrouwde moet/wilt laten varen.) Ik kwam ik zag en ik overwon is het toch? 2006. Kan niet wachten wat 2007 mij gaat bieden!
Ik ben eergister met Liz en Bettina een tripje gaan maken wat volgens zeggen drie uur heen en drie uur terug reizen zou zijn met de matatu. We gingen naar de Marich Pass en bleven daar overnachten in het Studie Field Center. De reis begon om half 10 en na de eerste dodenrit (gaten en hobbels in de weg, tegenliggers op de net passende tweebaansweg en gewoon 80 blijven rijden en iedereen inhalen) in een matatu die maar voller en voller gepropt werd (24 was het max. aantal naar zweet en andere ondefieneerbare onprettige geurtjes ruikende mensen voor zover ik nog kon tellen want ik hield voornamelijk mijn ogen dicht en dacht hoe het zou zijn als ik nu dood zou gaan...think happy thoughts!) en Liz na n half uur haast moest overgeven en dus voorin moest gaan zitten, kwamen wij aan in Kitale een middelgrote vieze ranzige drukke stad waar wij overstapte in een wat duurder maar veel veilger vervoersmiddel omdat Liz de tweede matatu niet meer aandurfde. (mietje haha, ik had me er al bij neergelegd en vond het stiekem wel leuk spannend worden!) (Zou deze zin in het guinnes book of records kunnen voor de langste?) Toen kwamen we na 1,5 uur aan in het minidorpje Maketano waar ze ons beloofd hadden in een auto die het zelfde was als de laatste naar ons eindpunt te brengen. Echter aangekomen stond er een truck met open laadruimte op ons te wachten die er al uit zag proppievol te zijn. Nee nee werd ons verteld dat past makkelijk, en Liz mocht zelfs voorin. Dit ging Liz haar pet te boven die ze niet eens droeg (later die dag wel) en ze zei dat ze hiermee net wilde reizen. Eerst werd ons verteld dat dit toch echt het enige vervoersmiddel was maar na een half uur soebassen (schrijf je dat zo mam?) bleek er een half uur (1,5 uur keniaanse tijd) een matatu te komen en dat was ook zo. Ik nam het Liz niet echt in dank af want dit had ons twee uur reistijd gekost en ik had zoits van deze mensen gaan elke dag zo op en neer dus waarom wij niet??? Maar ach ik hield mij natuurlijk braaf in zoals ik dat zo goed kan en zat in een hoekje met een boekje braafjes te wachten naast 6 brave uitgemergede zwerfhonden. Goed de matatu werd natuurlijk gewoon weer net zo volgepropt als de eerste en de laatste en weer extreem spannende rit ging verder bergen op en af met scherpe bochten, geiten die midden op de weg lagen en ontspannen bleven liggen zodat er lekker vaak hard op de rem getrapt werd en er weer een okseltje hier en daar onder iemands neusje werd geschoven en door hard stromende rivieren heen al hopend dat de stroom ons niet om zou kantelen en wij allen een tragische dood zouden sterven. Om 4 uur in de middag werden we gedropt (dus na 6,5 uur reizen en wachten) met de mededeling at we er waren; er was helemaal niks behalve een weg omringd door groen en bergen maar ja wij toch maar uitstappen want ze hadden nog meer te doen vandaag. Aan een agent (er zat daar wel in the middle of nowhere een politiestation want ja stel je voor dat iemand zijn geit kwijtraakt dan kan hij/zij hem tenminste wel lekker dichtbij opgeven als vermist, er is heus wel over nagedacht! Ja ik zag u wel denken... daarom leg ik het even uit.) gevraagd waar wij heen moesten maar deze was meer geinteresseerd in de krant van die dag die wij bij ons hadden. Hem deze dus maar gegeven en toen wees hij ons de weg. Helemaal door de bush bush heen en na n half uurtje lopen (james the guide liep zowaar "gratis" met ons mee, toen wisten wij natuurlijk nog niet dat wij hem de volgende dag veel en veel te veel zouden betalen maar ach...) kwamen wij aan in het verlaten field studie center. En liz had ons nog wel op zitten jutten dat het misschien vol was en we geen slaapplaats zouden hebben. Helemaal verlaten! We hadden nog twee uur tot het donker zou worden maar waren te moe ook maar iets te doen dus pakten een biertje op het verlaten terras terwijl onze hut klaargemaakt werd. We kregen het nog wel voor elkaar om naar de rivier 250 meter er vandaan te lopen en even te kijken, erg mooi! De hut had al een huisvriend bij aankomst Billie the Bat; onze vleermuis met adhd. Liz en Bettina waren hier in het begin niet van gecharmeerd maar ik vond het wel schattig. Ik pakte het bed in het midden want als echte ervaringsdeskundige op het gebied van spinnen weet ik dat deze graag tegen de muren zitten te wachten mij de stuipen op het lijf te jagen dus in het midden leek mij het veiligst. Na het eten gingen we lekker buiten met een petroleumlamp zitten onder het genot van weer een biertje. (ja joh ik leer hier zelfs bier drinken wie had dat gedacht?) Ik ging even met mijn zaklamp (overal echt pikkedonker) naar het hutje om mijn lekkere koekjes die de dames wilde verorberen te halen en sloot de deur vanaf de binnenkant want ik weet dat insecten zelfs zaklamplicht aantrekkelijk vinden. (zijn niet zulke kieskeurige beesten) U voelt hem al aankomen....? Jazeker! Wie zit er aan de achterkant dus de binnenkant van de deur op mij te wachten tot ik gans alleen in het verlaten hutje in het pikkendonker zit??? Sniekie Simon de Supergrote Stomme Spin!!! Ik in paniek, uiteraard. Mijn eerste gedachte was dat ik het echt behoorlijk uitgekookt vond van Simon dat hij mij uitgerekend op zo'n moment in een hoekje dreef want dat deed hij. Ik in een hoekje langzaam steeds bozer en banger te worden en mijn blik niet van Simon afwijkend maar gaan fluiten in de hoop dat de dames mij zouden horen. Ben ik verdomme in Afrika en overwin ik hier wel mijn claustrofobie en mijn angst voor hard rijden en zo'n stomme spin maakt mij nog steeds helemaal op een psychiatrisch patient lijken. Kon er echt niet omheen en kon het ook echt niet overwinnen dus na 10 minuten fluiten ben ik maar gaan gillen. Dit had effect en Bettina de Dappere Duitse trapte Sniekie Simon in een kick morsdood. (Zou ik ook nooit kunnen want dan komen ze in mijn gedachte toch echt in tienvoud terug om wraak te nemen, maar dat was nu gelukkig Bettina haar probleem.) nadat ik weer eens flink uitgelachen was gingen we een uur later weer terug naar het hutje. Er waren nog mer onuitgenodigde en eigenlijk ook best wel ongewenste gasten op visite gekomen. (is Kenia heel normaal dat je onaangekondigd gewoon langskomt voor een hapje, drankje en een praatje maar we waren gewoon moe en hadden er geen zin in.) Gerrit de Gekko zat weer eens mal te doen in de badkamer wat ik wel een foto waard vond en er hingen twee grote coconnen van tot nu toe nog steeds ondefineerbare beesten. Liz had mijn klamboe onder mijn matras gestopt zodat er niet stiekem iemand bij me in bed zou kruipen midden in de nacht want ik had mijn condooms niet bij me, en toen kon de nachtrust beginnen. Veel rust werd ons niet gegund want om 4.30 brak het onweer leek het recht boven ons hutje open en begon het te donderen als nooit tevoren. Hevige regen, donder en bliksem tot 6 uur en dat was nu net de tijd dat wij ons uit onze klamboetjes mochten hijsen. Die ochtend zijn we in verband met vertraagd ontbijt (er zal eens iets op tjd zijn hier!) maar een uur gaan wandelen met james the guide door de Marich Pass waar er nog ouderwets gezellig in hutjes in de bergen tussen het groen geleefd word door de Pocon-stam. We werden overal nagekeken en het was maar goed dat we met onze Jamesy waren want het schijnen aggressieve luitjes te zijn die wel van een potje knokken houden en ze leken niet echt gecharmeerd van onze aanwezigheid. We moesten om 9 uur weer bij de kruissing zijn waar volgens james tussen 9 en 10 voldoende matatu's zouden komen. Om half 12 was Liz heet van woede van het wachten en terwijl ik alweer een half boek uit had en me prima voelde, en ook nog heel stiekem een foto van een van de mannen van de poconstam had gemaakt die wat rotsen naast mij zaten, stapte we in de matatu waar onze 6 uur durende terugreis begon die niet veel anders was dan de dag ervoor. De dames vonden het niet echt een gelsaagde trip alhoewel ik me toch best vermaakt had. Was inderdaad leuk geweest als we wat meer hadden kunnen zien en het weer beter was geweest maar het was zoals het was en het was goed. De spreuk voor vandaag (eindelijk zoals beloofd uit het reisjornaal) slaat niet op mijn verhaal maar op de foto's van de kinderen die zoals verteld in een van de vorige verhalen die de kerst"restjes" op mogen eten. De kinderen in ons huis leiden geen honger maar die ik op straat zie wel.
~ Niemand bezit fantasie genoeg om de honger van zijn naaste te voelen ~ ~ Emanuel Wertheimer ~
Liefs,
Duizelig van het typen Daphne
Zo vandaag de laatste dag van het jaar 2006; voor mij een bewogen jaar waarin er veel is gebeurd. Een leerzaam jaar waarin ik meer en meer tot het het besef ben gekomen dat ik de regisseusse ben van mijn leven en dat als je wilt dat er veranderingen zullen zijn in het leven je dit zelf moet ondernemen en je niet van je pad af moeten laten leiden. Het geboortejaar van mijn lieve kleine neefje merlijn met grote dank aan Iris en Paul waar ik trots op ben en dankbaar omdat zij mij tante hebben gemaakt. (Iris net ietsjes meer want ik blijf het een mirakel/prestatie voor het leven vinden dat zo'n hummel er toch maar even uitgeperst wordt!!!) Ook het jaar waarin mijn eerste echte relatie is beeindigd waardoor ik een stuk ervaring in de liefde heb leren kennen dat voor mij nog onbekend was. (Ben nog steeds vrij onbeholpen en onwetend hoor, maakt U zich geen illusies...) Het jaar dat ik mijn studie sph beeindigde weer eens zonder het af te maken. (nou nou twee keer kan nog net is het niet drie maal is scheepsrecht?) Het jaar dat ik afscheid nam van mijn allereerste werkplaats waar ik met plezier gewerkt en geleerd heb. En het jaar dat ik besloot eens gek te doen en naar het (nog niet) zonnige Afrika te vertrekken. Al met al geen slecht jaar al zat ik er af toe wel helemaal doorheen. (klinkt als een vroege burn-out, maar heb het meer ervaren als een jaar met veel eye-openers wat af en toe best eng kan zijn als je tot nieuwe inzichten in het leven komt en je oude vertrouwde moet/wilt laten varen.) Ik kwam ik zag en ik overwon is het toch? 2006. Kan niet wachten wat 2007 mij gaat bieden!
Ik ben eergister met Liz en Bettina een tripje gaan maken wat volgens zeggen drie uur heen en drie uur terug reizen zou zijn met de matatu. We gingen naar de Marich Pass en bleven daar overnachten in het Studie Field Center. De reis begon om half 10 en na de eerste dodenrit (gaten en hobbels in de weg, tegenliggers op de net passende tweebaansweg en gewoon 80 blijven rijden en iedereen inhalen) in een matatu die maar voller en voller gepropt werd (24 was het max. aantal naar zweet en andere ondefieneerbare onprettige geurtjes ruikende mensen voor zover ik nog kon tellen want ik hield voornamelijk mijn ogen dicht en dacht hoe het zou zijn als ik nu dood zou gaan...think happy thoughts!) en Liz na n half uur haast moest overgeven en dus voorin moest gaan zitten, kwamen wij aan in Kitale een middelgrote vieze ranzige drukke stad waar wij overstapte in een wat duurder maar veel veilger vervoersmiddel omdat Liz de tweede matatu niet meer aandurfde. (mietje haha, ik had me er al bij neergelegd en vond het stiekem wel leuk spannend worden!) (Zou deze zin in het guinnes book of records kunnen voor de langste?) Toen kwamen we na 1,5 uur aan in het minidorpje Maketano waar ze ons beloofd hadden in een auto die het zelfde was als de laatste naar ons eindpunt te brengen. Echter aangekomen stond er een truck met open laadruimte op ons te wachten die er al uit zag proppievol te zijn. Nee nee werd ons verteld dat past makkelijk, en Liz mocht zelfs voorin. Dit ging Liz haar pet te boven die ze niet eens droeg (later die dag wel) en ze zei dat ze hiermee net wilde reizen. Eerst werd ons verteld dat dit toch echt het enige vervoersmiddel was maar na een half uur soebassen (schrijf je dat zo mam?) bleek er een half uur (1,5 uur keniaanse tijd) een matatu te komen en dat was ook zo. Ik nam het Liz niet echt in dank af want dit had ons twee uur reistijd gekost en ik had zoits van deze mensen gaan elke dag zo op en neer dus waarom wij niet??? Maar ach ik hield mij natuurlijk braaf in zoals ik dat zo goed kan en zat in een hoekje met een boekje braafjes te wachten naast 6 brave uitgemergede zwerfhonden. Goed de matatu werd natuurlijk gewoon weer net zo volgepropt als de eerste en de laatste en weer extreem spannende rit ging verder bergen op en af met scherpe bochten, geiten die midden op de weg lagen en ontspannen bleven liggen zodat er lekker vaak hard op de rem getrapt werd en er weer een okseltje hier en daar onder iemands neusje werd geschoven en door hard stromende rivieren heen al hopend dat de stroom ons niet om zou kantelen en wij allen een tragische dood zouden sterven. Om 4 uur in de middag werden we gedropt (dus na 6,5 uur reizen en wachten) met de mededeling at we er waren; er was helemaal niks behalve een weg omringd door groen en bergen maar ja wij toch maar uitstappen want ze hadden nog meer te doen vandaag. Aan een agent (er zat daar wel in the middle of nowhere een politiestation want ja stel je voor dat iemand zijn geit kwijtraakt dan kan hij/zij hem tenminste wel lekker dichtbij opgeven als vermist, er is heus wel over nagedacht! Ja ik zag u wel denken... daarom leg ik het even uit.) gevraagd waar wij heen moesten maar deze was meer geinteresseerd in de krant van die dag die wij bij ons hadden. Hem deze dus maar gegeven en toen wees hij ons de weg. Helemaal door de bush bush heen en na n half uurtje lopen (james the guide liep zowaar "gratis" met ons mee, toen wisten wij natuurlijk nog niet dat wij hem de volgende dag veel en veel te veel zouden betalen maar ach...) kwamen wij aan in het verlaten field studie center. En liz had ons nog wel op zitten jutten dat het misschien vol was en we geen slaapplaats zouden hebben. Helemaal verlaten! We hadden nog twee uur tot het donker zou worden maar waren te moe ook maar iets te doen dus pakten een biertje op het verlaten terras terwijl onze hut klaargemaakt werd. We kregen het nog wel voor elkaar om naar de rivier 250 meter er vandaan te lopen en even te kijken, erg mooi! De hut had al een huisvriend bij aankomst Billie the Bat; onze vleermuis met adhd. Liz en Bettina waren hier in het begin niet van gecharmeerd maar ik vond het wel schattig. Ik pakte het bed in het midden want als echte ervaringsdeskundige op het gebied van spinnen weet ik dat deze graag tegen de muren zitten te wachten mij de stuipen op het lijf te jagen dus in het midden leek mij het veiligst. Na het eten gingen we lekker buiten met een petroleumlamp zitten onder het genot van weer een biertje. (ja joh ik leer hier zelfs bier drinken wie had dat gedacht?) Ik ging even met mijn zaklamp (overal echt pikkedonker) naar het hutje om mijn lekkere koekjes die de dames wilde verorberen te halen en sloot de deur vanaf de binnenkant want ik weet dat insecten zelfs zaklamplicht aantrekkelijk vinden. (zijn niet zulke kieskeurige beesten) U voelt hem al aankomen....? Jazeker! Wie zit er aan de achterkant dus de binnenkant van de deur op mij te wachten tot ik gans alleen in het verlaten hutje in het pikkendonker zit??? Sniekie Simon de Supergrote Stomme Spin!!! Ik in paniek, uiteraard. Mijn eerste gedachte was dat ik het echt behoorlijk uitgekookt vond van Simon dat hij mij uitgerekend op zo'n moment in een hoekje dreef want dat deed hij. Ik in een hoekje langzaam steeds bozer en banger te worden en mijn blik niet van Simon afwijkend maar gaan fluiten in de hoop dat de dames mij zouden horen. Ben ik verdomme in Afrika en overwin ik hier wel mijn claustrofobie en mijn angst voor hard rijden en zo'n stomme spin maakt mij nog steeds helemaal op een psychiatrisch patient lijken. Kon er echt niet omheen en kon het ook echt niet overwinnen dus na 10 minuten fluiten ben ik maar gaan gillen. Dit had effect en Bettina de Dappere Duitse trapte Sniekie Simon in een kick morsdood. (Zou ik ook nooit kunnen want dan komen ze in mijn gedachte toch echt in tienvoud terug om wraak te nemen, maar dat was nu gelukkig Bettina haar probleem.) nadat ik weer eens flink uitgelachen was gingen we een uur later weer terug naar het hutje. Er waren nog mer onuitgenodigde en eigenlijk ook best wel ongewenste gasten op visite gekomen. (is Kenia heel normaal dat je onaangekondigd gewoon langskomt voor een hapje, drankje en een praatje maar we waren gewoon moe en hadden er geen zin in.) Gerrit de Gekko zat weer eens mal te doen in de badkamer wat ik wel een foto waard vond en er hingen twee grote coconnen van tot nu toe nog steeds ondefineerbare beesten. Liz had mijn klamboe onder mijn matras gestopt zodat er niet stiekem iemand bij me in bed zou kruipen midden in de nacht want ik had mijn condooms niet bij me, en toen kon de nachtrust beginnen. Veel rust werd ons niet gegund want om 4.30 brak het onweer leek het recht boven ons hutje open en begon het te donderen als nooit tevoren. Hevige regen, donder en bliksem tot 6 uur en dat was nu net de tijd dat wij ons uit onze klamboetjes mochten hijsen. Die ochtend zijn we in verband met vertraagd ontbijt (er zal eens iets op tjd zijn hier!) maar een uur gaan wandelen met james the guide door de Marich Pass waar er nog ouderwets gezellig in hutjes in de bergen tussen het groen geleefd word door de Pocon-stam. We werden overal nagekeken en het was maar goed dat we met onze Jamesy waren want het schijnen aggressieve luitjes te zijn die wel van een potje knokken houden en ze leken niet echt gecharmeerd van onze aanwezigheid. We moesten om 9 uur weer bij de kruissing zijn waar volgens james tussen 9 en 10 voldoende matatu's zouden komen. Om half 12 was Liz heet van woede van het wachten en terwijl ik alweer een half boek uit had en me prima voelde, en ook nog heel stiekem een foto van een van de mannen van de poconstam had gemaakt die wat rotsen naast mij zaten, stapte we in de matatu waar onze 6 uur durende terugreis begon die niet veel anders was dan de dag ervoor. De dames vonden het niet echt een gelsaagde trip alhoewel ik me toch best vermaakt had. Was inderdaad leuk geweest als we wat meer hadden kunnen zien en het weer beter was geweest maar het was zoals het was en het was goed. De spreuk voor vandaag (eindelijk zoals beloofd uit het reisjornaal) slaat niet op mijn verhaal maar op de foto's van de kinderen die zoals verteld in een van de vorige verhalen die de kerst"restjes" op mogen eten. De kinderen in ons huis leiden geen honger maar die ik op straat zie wel.
~ Niemand bezit fantasie genoeg om de honger van zijn naaste te voelen ~ ~ Emanuel Wertheimer ~
Liefs,
Duizelig van het typen Daphne
posted by gewoondaphne@kenia at zondag, december 31, 2006
2 Comments:
een gelukkig nieuwjaar.. mooi hoe je je erdoor slaat :)
groeten van Harry en Ad
Lieve Daphne,
Nog een gelukkig nieuwjaar in het verre Kenia. Onder de zon, maar wij hebben ook geen sneeuw. Bedankt voor jouw avontuurlijke reisverhaal, als je dat overleeft hebt hou je zes maanden vol. De vleermuizen en de spinnen lijken mij een ramp, want ik vind ze eng. Ik was allang gillend de tent uitgerend. Zo lieve Daphne, ik hoop dat je nog veel plezier mag beleven met die bus. Hoe heet die ook alweer? en dat je van de omgeving nog veel kan genieten. En dat de mensen ondertussen deoderant hebben uitgevonden. Dat zou een verbetering zijn. Ik hoop dat je nog meer van zulke reisverhalen mag meemaken. Ik ben niet bang dat je je zal vervelen. Tot jouw volgende reisverhaal. Ik wens je veel humour en sterkte.
Liefs, groetjes,
Moeder van Arthur
Een reactie posten
<< Home