Kwaheri Kenia!!!

Dancing on the party!!!
Baby sammy heeft een hoop lol op de potty-training!

Ik beschilderd als kat, die de kids ook een gezichtsbeschildering geef.

Grrrrrrrrrrrrrrrrrr...

Dansen op het afscheidsfeestje

na veel wijn ook nog ophet afscheidsfeestje...

Me & tha baby's

Leeuwenwelpje!!! Miaaaauuuuuwwwww!

Tijgerbolletje...

Alweer ophet afscheidsfeestje...(ik druk steeds op degokmaar een nummer is dus weet niet welke foto's ik selecteer)

Hello babboon!!!

Hallo daphne & Babboon!

Lieve mensen,

Daar ben ik dan voor de allerlaatste keer vanuit Kenia; Nairobi. Het afscheid is genomen, en ik heb voor de eerste keer bewust ervaren dat ik er niks aan vind. Maar goed het hoeft natuurlijk niet voor altijd te zijn, en ik hoop dat ik zo snel mogelijk weer bij Jos, Phyllis de kids en de dieren op bezoek kan wanneer mijn situatie dat toe laat.

Sinds gisterochtend ben ik in het retedrukke Nairobi wat wel weer even heel wat anders is dan het kinderhuis. Ik ben vanmorgen op safari gegaan met een taxichauffeur (dat is het goedkoopst) naar national Park Nairobi. Met als doel: een katachtige zien zodat ik tevreden en voldaan naar huis kan. Er was ook een gids die weer een vriend van de chauffeur was die gratis mee ging wat heel erg relaxed was natuurlijk! Hij vertelde me dat het heel lastig is om katachtigen te spotten zeker nu het wat heeft geregend en het gras hoger is en de bosjes voor goede verstopplaatsen zorgen. Maar natuurlijk was ik gezegend, (door wie laten we maar even in het midden) en zag ik als eerste dieren leeuwen. Twee leeuwinnen en 8 welpjes van zo'n 4 maanden oud! Yahoo! Gelukspik die ik daar toch weer ben! De gids die er al 10 jaar werkt zei dat hij pas voor de tweede keer dat hij daar werkt zoveelleeuwen bij elkaar heeft gezien in lange tijd. Nou toen was ik eigenlijk wel weer klaar omterug te gaan haha! Daarna nog even een zwarte neushoorn gespot, wat antilopes, struisvogels, buffels en Impala's. Het was een grijze dag wat voor de foto's een beetje jammer was maar ik was toch erg tevreden. We stopte ook nog bij een plaats waar we uit mochten stappen en tussen de brutale babboonskonden lopen die erg te grappig voor woorden waren. Morgen nog even "shoppen" en dan zit ik dinsdagochtend in het vliegtuig naar dat gekke koude (nu niet zo) kikkerlandje. Met gemengde gevoelens vertrek ik.

Natuurijk een hoop geleerd, gevoeld en gezien. Te veel om dat zo even op te kunnen en willen ratelen voor U. Daarom zou ik graag willen afsluiten met een tekst uit een boek dat ik hier heb gelezen. Iedereen heel erg bedankt voor jullie lieve woorden en steun.

Ithaka uit de Zahir van Paulo Coelho

Als Ithaka je doel is,
en je vertrekt daarheen,
Dan hoop ik dat je tocht lang zal zijn.
En vol nieuwe kennis, vol avontuur.

Vrees geen Laistrigonen en Kyclopen,
of een woedende Poseidon.
Je zult ze niet tegenkomen op je weg,
Als je ze niet al meedroeg in je ziel, en
Je ziel ze niet voor je voeten werpt.

Ik hoop dat je tocht lang mag zijn,
De zomerochtenden talrijk zijn, en
Dat het zien van de eerste havens
Je een ongekende vreugde geeft.

Ga naar de warenhuizen van Fenecie,
Neem er het beste uit mee.
Ga naar de steden van Egypte,
en leer van een volk
dat ons zoveel te leren heeft.

Verlies Ithaka niet uit het oog,
Daar aankomen was je doel.
maar haast je stappen niet;
Het is beter dat je tocht duurt en duurt,
En je schippas ankert bij Ithaka,
Wanneer je rijk geworden bent
Van wat je op je weg hebt geleerd.

Verwacht niet dat Ithaka je meer rijkdom geeft,
Ithaka gaf je een prachtige reis;
zonder Ithaka zou je nooit vertrokken zijn.
Het gaf je alles al,
meer geven kan het niet.

En mocht je vinden dat Ithaka arm is,
Denk dan niet dat het je bedroog.
Want je bent een wijze geworden,
hebt intens geleefd,
En dat is de betekenis van Ithaka.

Konstantinos Kavavis (1863-1933)




Liefs Daphne

Een brief van Jezus...

Lieve mensen,

Wat haal ik mij nu weer in mijn hoofd? Denk ik een brief te hebben gekregen van Jezus? Jeetje nee hoor, maar er is wel een meisje die een brief namens Jezus heeft geschreven aan alle Christenen. Nu voelde ik mij daarop niet aangesproken, maar de brief heeft mij bijzonder geraakt dus ik heb het vertaald als een brief van het leven naar mijzelf, aangezien ik mij wel aangesproken voelde toen zij het voor las. Dus voor alle Christelijke, Boedhhistische, Moslimse, Ateistische, Heidense, Joodse of wat voor lezers dan ook, deze mooie brief die is geschreven door Jackline, hetzelfde meisje die in december ook al een mooi gedicht op mijn weblog aan jullie heeft laten zien.



A Letter from Jesus to Christians By Jackline Chepkurui

I'm writing to you this letter by the way as one of my disciples. I just want to let you know how much I love you and care about you. How I greatly desire to become a meaningful partner of your life.


This morning when you woke up, I was already there with you in the light of my beautiful sunshine that filled your room. I was hoping, you'd say goodmorning to me, you didn't. So I thought that maybe it was just a little bit early in the day for you to notice me.

Once again I tried to get your attention when you stepped out of your door, I kissed your face with a soft gentle breeze. I then sang for you a love song trough the birds in the tree. Amazingly you walked right past me.

Later in the day, I watched over you as you were talking to some of your friends. Oh! How I wish you could talk to me also. I waited and waited, but you just went along your way.
This afternoon I sent you a refreshing shower and glintered to you from a raindrop. I even shouted to you a time or two with a thunder, trying to get your attention.

Then I painted for you a lovely rainbow, in the mist of my fluffy, white clouds. I just then knew you would see me and wink back. Surpisingly you never did.
Tonight when you went to bed, Ispilled moonlight upon your face to let you know that I was there with you. I was hoping you would talk to me a little while before you went to sleep, but you never said a word. It hurts me deeply for sure. However I continued to watch over you all trough the night, hoping that maybe, just maybe, you would say hello to me in the morning.

Each and every day I have revealed myself to you in many strange and wondrous ways hoping that you would accept me as a Sheperd. I am the only one who can supply you with all your needs. My love is deeper than the deepest ocean and bigger than the great blue sky. I have so much to give and share with you.
Please let me hear from you soon.

From Your Loving Friend and Saviour
Forever.....
Jezus.

Ik hoop dat u leest wat ik ook lees, een prachtige boodschap die voor iedereen verschillend opgevat en vertaald kan worden maar uiteindelijk een ding betekend of je nu geloofd in Jezus, de natuur, jezelf, Mohammed of Budhha. En wat dat is , dat is wat het is voor jou.


Nou weer even terug naar de orde van de dag want ik heb in geen eeuwigheid meer geschreven naar mijn trouwe lezers, dit omdat het internet een "zet-Daphne-buiten-spel-actie" had opgezet, die nu gelukkig voorbij is. Meerdere malen heb ik mijn verhalen in het niets moeten zien verdwijnen, met grote irritaties tot gevolg maar die computers tonen nog steeds geen enkele emotie of medelijden met hun gebruikers. er is natuurlijk wer te veel gebeurd om op te noemen dus daar begiun ik niet eens aan. Maar het meest boeiende wat er is gebeurd is da we maar liefst 6 nieuwe baby's in het huis hebben mogen verwelkomen! Op de dag dat Phyllis en ik de verlaten baby's op konden halen in het ziekenhuis was het eigenlijk de bedoeling dat we er maar twee mee zouden nemen, dit konden er ook wel eens 4 worden maar werden er uiteindelijk dus maar liefst 6!!! De hele afdeling pediatrioe op zn kop natuurlijk met lieve zusters die ons de laatste tips en bijzonderheden over alle exemplaren gaven. Ik moest met de baby's en twee van Phyllis' oudere kinderen van 10, in de taxi met de baby's naar huis rijden want in de auto van Phyllis kunnen maar 3 mensen en zij moest nog wat babyboodschappen doen. Het was natuurlijk de rit van mijn leven. De twee kinderen van 10 hadden beide een baby op schoot en ik ook. Drie zaten er dus zonder kinderstoeltje of iets natuurlijk naast mij op de achterbank. Na reeds 1 minuut bgon de eerste uiteraard al hard te bleren. Ze probeerde over de andere baby's naar mijn schoot te kruipen terwijl de taxi rustig verder reed over de slechte hobbelige wegen waardoor we allemaal lekker door elkaar gehusseld werden. Ik legde mijn baby op mijn scfhoot en pakte de kruipende baby op mijn rechterarm. Zo die was stil. natuurlijk duurde deze stilte maar kort want de baby naast mij begon de baby naast hem aan zijn oren te trekken en in zijn ogen te pulken waardoor die het natuurlijk op een huilen zette. Met mijn vrije linkerhand greep ik de aanstichter van dit zinloze geweld en het slachtoffer hield zich gelukkig weer koest. Dat de kleine baby nu op mijn schoot balanceerde was op zich best spannend maar ik zag geen andere optie. Gedurende de rest van de rit heb ik de hele tijd kreten als: TA-TA-TA!!! en BRRRR!!!! uitgekraamd om er maar voor te zorgen dat dat laatste half uur alle baby's afgeleid werden door gekke Daphne en zouden vergeten dat deze situatie eigenlijk inderdaad om te huilen was. En het is gelukt, alle 6 de poepmachines werden hartelijk ontavngen door alle kinderen die helemaal door het dole heen waren en ze om beurten vast hielden. Echt een gekkenhuis! We hebben dus nu in totaal 8 "crying-machines", en sommige zijn onder zeer barre omstandigheden hier terrecht gekomen. De een achtergelaten in een verlaten bos, de ander in een veld, weer een in een prullebak die in de fik gestoken werd door straatjongens en de baby daardoor hoorde huilen en het half verbrand uit de prullenbak hebben gevist, wat gelukkig op wat ernstige brandwonden na goed afgelopen is.
het is natuurlijk te triest voor woorden als ik me bedenk waarom en op welke manier ze in het Lewa Children's Home terrecht zijn gekomen, maar ondanks dat geloof ik er heilig in dat ze op een hele goede fijne plek zijn nu, waar ze overspoeld worden met liefde, warmte, geborgenheid en een hele grote dosis zorg, waardoor het beste uit deze mooie kleine wondertjes toch nog naar boven gehaald geprobeerd zal worden.


Volgens mij heeft u zo wel weer even genoeg om over na te denken. Graag gedaan.


Liefs Daphne

Nairobi, Naivasha en Nakuru...

Nanda en baby Nedima de Neushoorns.

Zeg, als ik dat niet ben! Daar sta ik dan in de verlaten omgeving van Lake Elemantaita een beetje leuk te doen... (het meer ligt aan de andere kant dus die kan u niet zien nee, dat klopt ja. Oh en die witte dingetjes zijn veren en botjes van dodoe flamingo's...) Verrek, een aapje in een boom, wat ontzettend leuk zeg!

Dag lieve mensen,

Zoals ik u verteld had zou ik een paar dagen weggaan, en dat heb ik gedaan. Vorige week donderdag zijn Hanna, toby en ik naar Nairobi gegaan met een shuttle, die voor het eerst dat ik er in zat eens geen vertraging van minstens 1,5 uur had, dus dat begon goed. Eenmaal in nairobi hebben we Hanna ergens afgezet want die had een midcamp van haar reisorganisatie. toby wist ergens wel een "goed" hotel te zitten. Dat was het zeker, het was een luxe die ik in lange tijd niet gezien had! Omdat Toby daar al twee keer eerder was geweest krgen we 50% korting en toen was het nog maar 20 euro, wat voor keniaanse begrippen nog vrij veel is dus u moet zich voorstellen wat een mooi hotel dat was! We hadden besloten om er onze "verwendag" van te maken dus gingen we s'avonds uit eten in een luxe italiaans restaurant; heeeeerlijk want ik mis mijn pasta-verslaving wel een beetje! Daarna zijn we ergens nog wat gaan drinken en belanden we per ongeluk in een Karaoke-bar. Ik schreef me natuurlijk in om een nummertje te zingen wat erg grappig was zo meelezend vanaf een scherm als de enige mzungu in the house, en dus alle ogen op mij gericht. We hebben de hele avond met de kenianen gedanst en gezongen en pas toen de bar dicht ging gingen we met de taxi naar huis waar we om 5 uur eindelijk in bed lagen. Om 9 uur moesten we al uitchecken dus dat was natuurlijk iets minder maar als dappere dodo's trokken we met onze bagage de verkeerde kant van de stad op. Pas na een uur lopen kwam Toby tot de ontdekking dat we precies de verkeerde kant op hadden gelopen en we hadden toch echt geen zin om weer terug te lopen dus hebben we een taxi genomen naar het Y.M.C.A. een hostel aan de rand van de stad waar we goedkoop maar goed twee nachten hebben geslapen. De volgende dag heb ik een serieuze shoppingdag gehouden en 3,5 uur op een curiomarkt onderhandeld over de prijzen tot ik echt hoofdpijn had en de souvenirs ook nauwelijks meer kon dragen. Maar dat is natuurlijk goed nieuws voor den meeste lezers, want het zijn natuurlijk jullie cadeautjes! (nou ja de meesten dan he, heb voor mezelf ook het een en ander gekocht) Ik heb deze dag ook een aantal reisbureaus die safari's organiseren bezocht en uiteindelijk voor een mooie prijs een twee-daagse safari geboekt. Om 7 uur werd ik door de chauffeur en gids Alex opgehaald en we reden onder de donkere wolken richting Naivasha. (het regenseizoen is nu echt begonnen) Rond 9 uur waren we in Hell's Gate het national park in Naivasha. Ik vroeg me af waaromn het deze naam droeg maar de gids zei dat ik daar vanzelf wel zou achterkomen. We hebben een half uur met de auto door de hoge rotsachtige omgeving gereden waar we een paar zebra's en warthog's zagen. (die ik tot mijn favoriete safari-dier heb gemaakt! Ze zijn echt supergrappig een soort van wilde everzwijntjes met grote tanden en wanneer ze rennen want het zijn behoorlijke schuchtere beestjes gaat hun staart stijf omhoog als een pijl en pas daarna zetten ze het op een rennen met de staart in de lucht!) We stapten ergens uit waar we een wandeling konden maken door smalle kloven tussen de rotsen en hotsprings. De hotsprings kwamen uit de rosten (vulkaanactiviteiten) en het water was echt kokend heet! We hadden een masaai-gids bij ons tijdens de wandeling die volgens mij al dronken was en de hele tijd grappig aan het lallen. We moesten behoorlijk klimmen en klauteren waar ik met mijn sportschoenen niet op gerekend had, af en toe waren de rotsen door het warme water heel erg glibberig. We namen "de kortste weg" maar zeker niet de makkelijkste want op een gegeven moment kwamen we bij een stuk rots dat te stijl was om op te kunnen lopen maar we moesten toch naar beneden en in de opening kwam net een grote hotsrping uit het steen zetten. Na 5 minuten geklungel waren we eindelijk alledrie wel zeiknat maar er wel doorheen. (vandaar de naam Hell''s Gate). Toen moesten we helemaal omghoog klimmen wat weer voor een prachtig uitzicht zorgde. Terwijl we terugliepen naar de auto kwam de masaai-man een van zijn dorpsgenoten tegen die zei dat hij een probleem had. Een van de vrouwen uit het dorp was enstig ziek en moest dringend naar het ziekenhuis maar omdat het zondag was reden er op dat moment geen auto's in het park. Dus hebben wij de vrouw naar het ziekenhuis gebracht waardoor ik maar weinig tij in het park heb doorgebracht maar dat doet men voor de medemens. Ik vond het allemaal wel spannend want toen we de vrouw uit het masaaidorp ophaalde lag ze op een doek in de schaduw te hoesten, hijgen en te piepen met een hoop pokken op haar hoofd. In de auto bleef ze maar vreemde geluiden maken en de stank en de vliegen waren ook niet erg prettig. (masaaimensen ruiken voor mijn westerse neus niet zo fijn omdat ze vooral zure melk drinken en heel andere eetgewoontes hebben en er zaten er 3 in de auto, maar de gids vond het zelf ook niet aangenaam zei hij later) Nadat we ze afgezet hebben en alle vliegen uit de auto hadden verjaagd reden we naar lake Elemantaita waar ik flamingo's zou kunnen zien. De gids was behoorlijk de weg kwijt en we reden zo'n 1,5 uur van de hoofdweg met een paar schapen als getuigen over rotsachtige graslanden. Er was geen weg dus we moetsen maar goed kijken waar het meer steeds lag. Uiteindelijk kwamen we aan en reden we over een opgedroogd stuk meer waardoor de auto een beetje in het zand zakte, wat we niet zo prettig vonden want als we vast zouden komen te zitten hadden we een serieus probleem. We waren ook exact aan de verkeerde kant van het meer want de flamingo's zaten allemaal aan de andere kant dus met een verrekijker had ik ze kunnen zien. We zijn toch maar even naar het water gerend en weer terug want het kon elk moment hard gaan regenen en dan kwamen we nooit meer terug met de auto. Een beetje een mislukking dus allemaal maar ik kon er wel om lachen. De weg terug ging ook weer aardig slungelig maar uiteindelijk kwamen we toch op tijd, want de benzine was bijna op, terug op de hoofdweg. De gids at een gruwelijk stinkend stuk vlees langs de weg en we dronken samen een Tusker biertje. (ik lustte nooit bier maar n Tusker gaat er wel in!) We wachten langs de weg met het stinkende vlees op de auto waar ik mee naar Nakuru zou rijden. In die auto zat alleen maar een gids en nog een andere man uit Amerika die net van de Masaai mara terug kwamen en de rest van de mensen al ergens ander hadden afgezet. We sliepen in nakuru in een wederom luxe hotel en de volgende ochtend reden we naar het national park Nakuru waar we tot 12 uur veeeeeel flamingo's, buffels, waterbucks, zebra's, giraffen, babboons en een 4-tal neushoorns hebben gespot. En een hoop wegrennende warthog's met mini-baby's! We reden ook nog naar een viewpoint vanwaar we het hele park konden zien en waar een hele hoop lizzzzzzards tussen de rotsen zaten in alle kleuren van de regenboog een klein bol brutaal donzig bruin wezentje wat we niet konden definieren die erg nieuwsgierig was. De tijd ging natuurlijk veel te snel en helaas heb ik weer geen geluk gehad om een "roofdier" te spotten maar het was toch weer een geweldige safari! Oh ja, ik zat in de matatu op weg naar Eldoret en bedacht me toen opeens dat ik me niet meer kan herinneren welke munstukken onder de een euro en boven de 5 eurocent wij hebben in Nederland en hoe deze er uitzien... Best bizar dat dat zo snel gaat. ~Geen spreuk is ook een spreuk~ Liefs, Demente Daphne

Baby's, Baboons, Bushbucks and a Break...

Op moeders verzoek; een stuk (het meest gebruikte) van mijn kamer... aan de linkerkant die u niet kan zien staat nog een tafel en een stoel waarboven ik al mijn kaarten en foto's heb opgehangen.
Gertude en Gerrit waren erg nieuwsgierig, net als ik toen ik ze achter het hek van een veldje achter mijn tentje waar ik toevallig op ontdekkingsreis ging, tegenkwam.
Achter mij ziet u een piepklein stukje van Mount Elgon, als ik Mount Elgon vanuit het weeshuis bekijk is hij reusachtig, maar hope dichterbij ik in het echt kwam, hoe kleiner hij leek te worden... Ik heb hard gerend voor deze foto, die op zelfontspanner op een steen stond.

De betoverende baby Elisabeth van 3 maanden, af en toe ga ik met haar op bed liggen en kijken we elkaar minutenlang in de ogen... Betoverend.
Baby Tarqwin van 10 maanden (of Lena) en ik in de auto, op weg naar het ziekenhuis waar zij een naar prikje kreeg, maar die tranen waren zo weer verdwenen want Tarquin is een stoere meid zoals je kunt zien.
Het stuk natuur wat bij de boerderijk hoort. Hier reed ik al foto's makend met mijn paard tussen de dieren.
Volgens mij was dit Gerrit, die mij een kusje op mijn neus gaf, wat de camera net heeft gemist. Wist u trouwens dat Gerrit (en zijn vriendjes) een blauwe tong had???
Dit was de vrouwelijke guide die met mij mee is gewandeld in Mount Elgon National Park, een stoere vrouw met de hand op de loper van haar geweer.

Dag lieve mensen,

Ik ben helemaal moe nu ik dit schrijf, want Hanna, Toby en ik hadden besloten vanmorgen de 19 kilometer naar de stad te lopen. In 3,5 uur. Gewoon omdat dat leuk is. Wat een lol. Ik heb weinig gelachen maar toch weer even wat calorieen verbrand en alle dorpjes tussen het huis en de stad eens van dichtbij kunnen zien, dus uiteindelijk was het het waard! En natuurlijk alle kinderen een handje gegeven die ze dan daarna eens goed bestuderen, want je weet maar nooit of dat witte afgeeft.

We hebben afgelopen vrijdag Bianca & Caroline uit Engeland uitgezwaaid, na 3 maanden met ze te hebben rondgehangen zal ik ze zeker een beetje missen. Hanna gaat overmorgen met Toby er ook vandoor, maar Hanna komt na een maand weer terug. Weinig vrijwilligers dus aangezien ik er nu zo aan gewend was dat er steeds een hoop mensen om me heen zijn. Alle kinderen van boarding-school zijn weer in huis, dus het is wel lekker druk! De kinderen moeten kleine klusjes doen in en rondom het huis en in de middag wordt er vooral veel gespeeld op het veld. Omdat er nu geen school is en er ontzettend veel kinderen zijn die meehelpen is het nu vrij rustig en zijn er minder werkzaamheden dan normaal. Ik ga nu tijdelijk ook niet naar de koeienstal omdat de oudere jongens daar nu ook helpen dus dat zou te gezellig worden. En daarom, lieve mensen heb ik besloten om er eens lekker een weekje tussenuit te gaan. Hanna en Toby zouden 12 april naar Nairobi gaan dus ik heb net een buskaartje gekochte en ga gewoon ook die kant op. Vanaf daar gaan we elk onze eigen richting op, ik wil kijken of ik ergens goedkoop misschien met een groep wazungu mee kan op safari of iets dergelijks.

Zo'n 1,5 week geleden ben ik voor het eerst twee dagen alleen op pad gegaan. Het was kort maar krachtig. Ik ben richting mount Elgon gegaan waar ik diezelfde dag nog heb paardgereden op een farm, waar ik de enige bezoeker was. Er was daar ook een groot stuk "natuur" met een hek erom heen waar ze een paar zeldzame giraffen, zebra's gazelles en twee neushoorns hadden. Die staan daar met het doel om ze te vermenigvuldigen, maar kunnen tegen betaling ook gezien worden. Ik heb een twee uur durende rit op mijn paard met maar een oog (beukte af en toe op smalle paadjes alleen tegen wat bosjes aan, daar bleef het gelukkig bij) gemaakt door de dorpjes waar de mensen en velen kinderen wonen. Daarna zijn we met paard en al tussen de giraffen, zebra's en gazelles gereden, er er waren ook twee neushoorns, wel achter een hek natuurlijk. Het was een heerlijk gevoel om daar zo lekker door de dorpen te rijden en op de stoffige wegen te galopperen. De mensen op de boerderij waar ik sliep waren allemaal hardstikke vriendelijk en natuurlijk erg blij dat er eindelijk weer eens een bezoeker was. Het restaurant werd speciaal voor mij geopent, er werd een tentje op een veld neergezet voor me en ik heb daar twee heerlijke dagen gehad tussen de velen dieren. (er waren ook struisvogels en kamelen waar je op kon rijden, maar dat vond ik zielig, en verder een hele hoop aapjes in de bomen en een vriendelijk dik-dik-meisje die zich door mij liet aaien, terwijl dit een van de angstigste dieren zou moeten zijn...) De volgende ochtend ben ik na het ontbijt naar Mount Elgon gelopen, zo'n twee uur vanaf de boerderij. Ik had vreselijke spierpijn van het paardrijden dus dat ging wat moeizaam. Bij de poort heb ik een guide betaald om met mij mee te lopen. In een guidebook had ik gelezen dat het niet heel lang geleden nog onrustig was in Mount Elgon, ergens op de grens van Uganda, dus de gids had ook een "geweer" bij zich, ze zei zelf dat het was om eventuele buffels neer te schieten, want er mocht natuurlijk geen slechte reclame over het National Park Mount Elgon geproken worden. We hebben 5 uur non-stop gelopen waarvan de helft omhoog, wat erg vermoeiend was. Onderweg hebben we twee grote diepe enge donkere vol vleermuis zittende grotten bezocht. Ik wist niet dat ik vleermuizen zo eng vond. Er zaten er duidenden en duizenden in de grotten en met het zielige zaklampje dat we bij ons hadden zagen we haast niks terwijl we dieper de grond in liepen en ik steeds harder aan de guides kleding begon te trekken. Overal waar we de zaklamp schenen zagen we honderden oogjes van vleermuizen, die vreselijke schreeuwende piepende geluiden maakten alsof ze allemaal werden afgelsacht. Ja en daarvoor hadden we dan dat hele stuk gelopen, om vervolgens doodsangsten uit te slaan in die gekke grotten. Ik had het al snel gezien en heb besloten dat ik grotten van buiten veel leuker vind dan van binnen. De rest van de wandeling was het allemaal waard, we hebben Bushbucks (grote antilopen) en baboons gezien en een hele hoop aapjes in de bossen waar we voornamelijk in liepen. Uiteindelijk heb ik die dag 28 kilometer steigend en dalend heen en weer gestrompeld en de laatst twee uur die ik weer terug moest lopen naar de boerderij waren er mensen die vroegen of het wel goed met me ging. Ik heb nog nooit zo lekker geslapen door alle vermoeidheid in mijn tent met tientallen vogelconcerten en af en toe apengebrul naast me. Ik ben erachter gekomen dat ik makkelijk alleen kan reizen en dat het zelfs heeeeerlijk is om dat te doen...

~Still alive and kicking!~


Liefs,
Doorbijtende Daphne

Op moeders verzoek; een stuk (het meest gebruikte) van mijn kamer... aan de linkerkant die u niet kan zien staat nog een tafel en een stoel waarboven ik al mijn kaarten en foto's heb opgehangen.
Gertude en Gerrit waren erg nieuwsgierig, net als ik toen ik ze achter het hek van een veldje achter mijn tentje waar ik toevallig op ontdekkingsreis ging, tegenkwam.
Achter mij ziet u een piepklein stukje van Mount Elgon, als ik Mount Elgon vanuit het weeshuis bekijk is hij reusachtig, maar hope dichterbij ik in het echt kwam, hoe kleiner hij leek te worden... Ik heb hard gerend voor deze foto, die op zelfontspanner op een steen stond.

De betoverende baby Elisabeth van 3 maanden, af en toe ga ik met haar op bed liggen en kijken we elkaar minutenlang in de ogen... Betoverend.
Baby Tarqwin van 10 maanden (of Lena) en ik in de auto, op weg naar het ziekenhuis waar zij een naar prikje kreeg, maar die tranen waren zo weer verdwenen want Tarquin is een stoere meid.
Het stuk natuur wat bij de boerderijk hoort. Hier reed ik al foto's makend met mijn paard tussen de dieren.
Volgens mij was dit Gerrit, die mij een kusje op mijn neus gaf, wat de camera net heeft gemist. Wist u trouwens dat Gerrit (en zijn vriendjes) een blauwe tong had???
Dit was de vrouwelijke guide die met mij mee is gewandeld in Mount Elgon National Park, een stoere vrouw met de hand op de loper van haar geweer.

Dag lieve mensen,

Ik ben helemaal moe nu ik dit schrijf, want Hanna, Toby en ik hadden besloten vanmorgen de 19 kilometer naar de stad te lopen. In 3,5 uur. Gewoon omdat dat leuk is. Wat een lol. Ik heb weinig gelachen maar toch weer even wat calorieen verbrand en alle dorpjes tussen het huis en de stad eens van dichtbij kunnen zien, dus uiteindelijk was het het waard! En natuurlijk alle kinderen een handje gegeven die ze dan daarna eens goed bestuderen, want je weet maar nooit of dat witte afgeeft.

We hebben afgelopen vrijdag Bianca & Caroline uit Engeland uitgezwaaid, na 3 maanden met ze te hebben rondgehangen zal ik ze zeker een beetje missen. Hanna gaat overmorgen met Toby er ook vandoor, maar Hanna komt na een maand weer terug. Weinig vrijwilligers dus aangezien ik er nu zo aan gewend was dat er steeds een hoop mensen om me heen zijn. Alle kinderen van boarding-school zijn weer in huis, dus het is wel lekker druk! De kinderen moeten kleine klusjes doen in en rondom het huis en in de middag wordt er vooral veel gespeeld op het veld. Omdat er nu geen school is en er ontzettend veel kinderen zijn die meehelpen is het nu vrij rustig en zijn er minder werkzaamheden dan normaal. Ik ga nu tijdelijk ook niet naar de koeienstal omdat de oudere jongens daar nu ook helpen dus dat zou te gezellig worden. En daarom, lieve mensen heb ik besloten om er eens lekker een weekje tussenuit te gaan. Hanna en Toby zouden 12 april naar Nairobi gaan dus ik heb net een buskaartje gekochte en ga gewoon ook die kant op. Vanaf daar gaan we elk onze eigen richting op, ik wil kijken of ik ergens goedkoop misschien met een groep wazungu mee kan op safari of iets dergelijks.

Zo'n 1,5 week geleden ben ik voor het eerst twee dagen alleen op pad gegaan. Het was kort maar krachtig. Ik ben richting mount Elgon gegaan waar ik diezelfde dag nog heb paardgereden op een farm, waar ik de enige bezoeker was. Er was daar ook een groot stuk "natuur" met een hek erom heen waar ze een paar zeldzame giraffen, zebra's gazelles en twee neushoorns hadden. Die staan daar met het doel om ze te vermenigvuldigen, maar kunnen tegen betaling ook gezien worden. Ik heb een twee uur durende rit op mijn paard met maar een oog (beukte af en toe op smalle paadjes alleen tegen wat bosjes aan, daar bleef het gelukkig bij) gemaakt door de dorpjes waar de mensen en velen kinderen wonen. Daarna zijn we met paard en al tussen de giraffen, zebra's en gazelles gereden, er er waren ook twee neushoorns, wel achter een hek natuurlijk. Het was een heerlijk gevoel om daar zo lekker door de dorpen te rijden en op de stoffige wegen te galopperen. De mensen op de boerderij waar ik sliep waren allemaal hardstikke vriendelijk en natuurlijk erg blij dat er eindelijk weer eens een bezoeker was. Het restaurant werd speciaal voor mij geopent, er werd een tentje op een veld neergezet voor me en ik heb daar twee heerlijke dagen gehad tussen de velen dieren. (er waren ook struisvogels en kamelen waar je op kon rijden, maar dat vond ik zielig, en verder een hele hoop aapjes in de bomen en een vriendelijk dik-dik-meisje die zich door mij liet aaien, terwijl dit een van de angstigste dieren zou moeten zijn...) De volgende ochtend ben ik na het ontbijt naar Mount Elgon gelopen, zo'n twee uur vanaf de boerderij. Ik had vreselijke spierpijn van het paardrijden dus dat ging wat moeizaam. Bij de poort heb ik een guide betaald om met mij mee te lopen. In een guidebook had ik gelezen dat het niet heel lang geleden nog onrustig was in Mount Elgon, ergens op de grens van Uganda, dus de gids had ook een "geweer" bij zich, ze zei zelf dat het was om eventuele buffels neer te schieten, want er mocht natuurlijk geen slechte reclame over het National Park Mount Elgon geproken worden. We hebben 5 uur non-stop gelopen waarvan de helft omhoog, wat erg vermoeiend was. Onderweg hebben we twee grote diepe enge donkere vol vleermuis zittende grotten bezocht. Ik wist niet dat ik vleermuizen zo eng vond. Er zaten er duidenden en duizenden in de grotten en met het zielige zaklampje dat we bij ons hadden zagen we haast niks terwijl we dieper de grond in liepen en ik steeds harder aan de guides kleding begon te trekken. Overal waar we de zaklamp schenen zagen we honderden oogjes van vleermuizen, die vreselijke schreeuwende piepende geluiden maakten alsof ze allemaal werden afgelsacht. Ja en daarvoor hadden we dan dat hele stuk gelopen, om vervolgens doodsangsten uit te slaan in die gekke grotten. Ik had het al snel gezien en heb besloten dat ik grotten van buiten veel leuker vind dan van binnen. Uiteindelijk heb ik die dag 28 kilometer steigend en dalend heen en weer gestrompeld en de laatst twee uur die ik weer terug moest lopen naar de boerderij waren er mensen die vroegen of het wel goed met me ging. Ik heb nog nooit zo lekker geslapen door alle vermoeidheid in mijn tent met tientallen vogelconcerten en af en toe apengebrul naast me. Ik ben erachter gekomen dat ik makkelijk alleen kan reizen en dat het zelfs heeeeerlijk is om dat te doen...

~Still alive and kicking!~


Liefs,
Doorbijtende Daphne

Dag lieve mensen,

Daar ben ik weer, met de laatste update over wat er zich hier in Eldoret de afgelopen week allemaal weer heeft afgespeeld. Omdat ik er nu eenmaal van houdt met de slechte dingen te beginnen en de mooie dingen te eindigen: ale puppy's zijn dood. Zielig maar ergens ook een opluchting, nu hoef ik in ieder geval niet meer na te denken wanneer de puppy's dood gaan. Mijn cheapy the sheep is trouwens ook al een tijdje dood. Een paar kinderen vertelde het me lachend, want ja ze hadden me immers vaak met het beestje zien lopen dus dat is ook behoorlijk grappig allemaal. HAHAHA! Ze was niet sterk genoeg om in haar eigen voedsel te voorzien, werd mij verteld. Ik heb maar besloten dat ik geen nieuwe banden op ga bouwen, met welk dier dan ook. Maar de hondenbanden waren er al dus die kunnen niet meer verbroken worden. Na enkele discussies die ik al met Jos had gehad over het lot van de twee vrouwtjeshonden vanaf het moment dat de puppy's geboren waren is hun lot nu eindelijk bepaald. Het zou natuurlijk een visieuze circel zijn wanneer de vrouwtjeshonden aan de lopende band puppy's bleven krijgen en deze elke keer een langzame dood zouden moeten sterven. Niet acceptabel, ook niet voor Jos. Dus had Jos een tijd geleden gezegd op zoek te gaan naar een nieuwe eigenaar voor deze twee honden wat tot op heden niet is gelukt. Afgelopen week was de dierenarts er en Jos zei dat hij met de dierenarts de "mogelijkheden" zou bespreken. Ik vroeg wat hij onder mogelijkheden verstonden hij "grapte" dat afmaken een van de opties was. Ik zei dat ik ontzettend kwaad zou worden als hij dit zou doen, en dat ik de sterrilisatie van de twee honden wilde betalen om dit te voorkomen. Hij zei (zonder al te veel woorden) dat hij dat dan niet zou doen (dat afmaken) . Na het gesprek met de dierenarts vertelde Jos dat hij de mogelijkheden had besproken en dat de dierenarts een week de tijd had een nieuwe eigenaar te vinden voor de honden en hij ze anders een spuitje zou geven. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik vroeg Jos hoe het zat met de mogelijkheid die ik hem geboden had door de sterrilisatie te willen betalen, maar hij antwoorde dat dit niet mijn zaak was en dat hij de verantwoordelijkheid had voor de honden. Ik kon het allemaal niet begrijpen, waarom een dierenarts twee gezonde honden in zou laten slapen en waarom Jos niet op mijn aanbod inging. En toen gebeurde het: Ik moest huilen en niet zo'n beetje ook! Na even een stuk gewandeld te hebben met de honden kwam ik terug en vroeg Jos of hij even met me kon praten. Hij zag hoe overstuur ik was en we hebben er samen over gepraat. Ik weet nog steeds niet precies wat hem van gedachte heeft laten veranderen, maar ik ben in ieder geval dolblij dat hij me de belofte heeft gedaan de dierenarts langer de tijd te geven op zoek te gaan naar een nieuwe eigenaar en anders de honden te laten sterriliseren voordat ik terug ga naar Nederland. Jos zal zo onderhand grijze haren krijgen van mij maar toch zeg ik:

YAHOO! Thanks Jos!


Voor de rest ben ik nu vaak op school te vinden waar ik de nursery's help met engels, wat ze echt goed kunnen gebruiken en ook erg leuk vinden. De meiden uit Engeland gaan volgende week donderdag alweer weg, dat zal wel even vreemd worden, want ik ben toch wel aan ze gehecht geraakt. Stil zal het ook worden...
De kinderen die op boarding-school zitten komen in april een maand thuis dus die zullen de stilte zeker tijdelijk opvangen; gezellig, een vol huis net als in december!
Er is een prachtige mooie lieve betoverende baby van twee maanden gearriveerd in Lewa childrens home vorige week, haar naam is Elisabeth en ik ben nu al verliefd op haar! Volgende keer een foto want deze week doet het internet raar en is mijn fotohelpmannetje er niet.
Er is ook een nieuwe vrijwilliger Toby uit Engeland die al vaker hier is geweest en waar ik morgen twee dagen mee naar Mount Elcon ga, hier zo'n twee uur vandaan. Ik weet niet meer of ik al heb geschreven dat er ook een nederlandse vrijwilliger is sinds zo'n 3 weken, genaamd Thijs die vooral in om en rond de boerderij werkt. Nu weet ik dat wel zeker.

Verder heb ik vandaag gecontstateerd dat het gras hier niet echt groen is, vooral omdat de aardestof er over heen waait en de brandende zon er voorturend op schijnt. En ik zat na te denken over hoeveel stukjes gras ik me voor de geest kan halen in Nederland...

~Het gras zal altijd groener zijn aan de andere kant van de heuvel~
~weet-niet-van-wie~

Liefs,
Dierbare Daphne

Dag lieve mensen,

Daar ben ik weer, met de laatste update over wat er zich hier in Eldoret de afgelopen week allemaal weer heeft afgespeeld. Omdat ik er nu eenmaal van houdt met de slechte dingen te beginnen en de mooie dingen te eindigen: ale puppy's zijn dood. Zielig maar ergens ook een opluchting, nu hoef ik in ieder geval niet meer na te denken wanneer de puppy's dood gaan. Mijn cheapy the sheep is trouwens ook al een tijdje dood. Een paar kinderen vertelde het me lachend, want ja ze hadden me immers vaak met het beestje zien lopen dus dat is ook behoorlijk grappig allemaal. HAHAHA! Ze was niet sterk genoeg om in haar eigen voedsel te voorzien, werd mij verteld. Ik heb maar besloten dat ik geen nieuwe banden op ga bouwen, met welk dier dan ook. Maar de hondenbanden waren er al dus die kunnen niet meer verbroken worden. Na enkele discussies die ik al met Jos had gehad over het lot van de twee vrouwtjeshonden vanaf het moment dat de puppy's geboren waren is hun lot nu eindelijk bepaald. Het zou natuurlijk een visieuze circel zijn wanneer de vrouwtjeshonden aan de lopende band puppy's bleven krijgen en deze elke keer een langzame dood zouden moeten sterven. Niet acceptabel, ook niet voor Jos. Dus had Jos een tijd geleden gezegd op zoek te gaan naar een nieuwe eigenaar voor deze twee honden wat tot op heden niet is gelukt. Afgelopen week was de dierenarts er en Jos zei dat hij met de dierenarts de "mogelijkheden" zou bespreken. Ik vroeg wat hij onder mogelijkheden verstonden hij "grapte" dat afmaken een van de opties was. Ik zei dat ik ontzettend kwaad zou worden als hij dit zou doen, en dat ik de sterrilisatie van de twee honden wilde betalen om dit te voorkomen. Hij zei (zonder al te veel woorden) dat hij dat dan niet zou doen (dat afmaken) . Na het gesprek met de dierenarts vertelde Jos dat hij de mogelijkheden had besproken en dat de dierenarts een week de tijd had een nieuwe eigenaar te vinden voor de honden en hij ze anders een spuitje zou geven. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik vroeg Jos hoe het zat met de mogelijkheid die ik hem geboden had door de sterrilisatie te willen betalen, maar hij antwoorde dat dit niet mijn zaak was en dat hij de verantwoordelijkheid had voor de honden. Ik kon het allemaal niet begrijpen, waarom een dierenarts twee gezonde honden in zou laten slapen en waarom Jos niet op mijn aanbod inging. En toen gebeurde het: Ik moest huilen en niet zo'n beetje ook! Na even een stuk gewandeld te hebben met de honden kwam ik terug en vroeg Jos of hij even met me kon praten. Hij zag hoe overstuur ik was en we hebben er samen over gepraat. Ik weet nog steeds niet precies wat hem van gedachte heeft laten veranderen, maar ik ben in ieder geval dolblij dat hij me de belofte heeft gedaan de dierenarts langer de tijd te geven op zoek te gaan naar een nieuwe eigenaar en anders de honden te laten sterriliseren voordat ik terug ga naar Nederland. Jos zal zo onderhand grijze haren krijgen van mij maar toch zeg ik:

YAHOO! Thanks Jos!


Voor de rest ben ik nu vaak op school te vinden waar ik de nursery's help met engels, wat ze echt goed kunnen gebruiken en ook erg leuk vinden. De meiden uit Engeland gaan volgende week donderdag alweer weg, dat zal wel even vreemd worden, want ik ben toch wel aan ze gehecht geraakt. Stil zal het ook worden...
De kinderen die op boarding-school zitten komen in april een maand thuis dus die zullen de stilte zeker tijdelijk opvangen; gezellig, een vol huis net als in december!
Er is een prachtige mooie lieve betoverende baby van twee maanden gearriveerd in Lewa childrens home vorige week, haar naam is Elisabeth en ik ben nu al verliefd op haar! Volgende keer een foto want deze week doet het internet raar en is mijn fotohelpmannetje er niet.
Er is ook een nieuwe vrijwilliger Toby uit Engeland die al vaker hier is geweest en waar ik morgen twee dagen mee naar Mount Elcon ga, hier zo'n twee uur vandaan. Ik weet niet meer of ik al heb geschreven dat er ook een nederlandse vrijwilliger is sinds zo'n 3 weken, genaamd Thijs die vooral in om en rond de boerderij werkt. Nu weet ik dat wel zeker.

Verder heb ik vandaag gecontstateerd dat het gras hier niet echt groen is, vooral omdat de aardestof er over heen waait. En ik zat na te denken over hoeveel stukjes gras ik me voor de geest kan halen in Nederland...

~Het gras zal altijd groener zijn aan de andere kant van de heuvel~
~weet-niet-van-wie~

Liefs,
Dierbare Daphne

een keniaanse lunch...

Een hele hoop kinders achter in de truck! En die grote meneer dat is Patrick, een van de care-takers.

Wauw! Deze jongens leefden vroeger op de straat en waren verslaafd aan lijmsnuiven maar nu is er een organisatie die ze traint om acrobatiek te leren, hiermee krijgen ze een nieuwe kans. Ze kwamen bij ons thuis hun kunstjes laten zien; het was echt heel erg indrukwekkend!!!
Een klaslokaal waar Bianca en Caroline tijdens de muziekles de kinderen een nieuw liedje proberen te leren met de kinderen; zingen vinden ze erg leuk!
Uitzicht vanuit mijn kamer!
Dit zijn de nursery's; ik ga een paar keer per week naar de engelse les om ze te helpen.

Dag lieve mensen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik u schreef, niet omdat ik geen tijd had om achter het internet te kruipen maar simpelweg omdat ik u niets te melden had. Niet dat mijn dagen hier oersaai zijn, nee nee dat niet maar de spanning, sensatie en nieuwigheid is er wel een beetje vanaf dus wordt et steeds moeilijker u nog blij te maken met een sappig verhaal waar u als lezer uw vingers bij af kunt likken. Mijn vingers heb ik deze middag nog afgelikt na een heerlijke keniaanse lunch. We waren afgelopen maandag door de dochter van de hoofdmeester van de KipKeino school uitgenodigd om bij haar op de catering voor 100 shilling te komen lopen omdat zij een examen moest afleggen voor het serveer-gedeelte van de lunch die zij verzorgde. Maandag toen we daar aankwamen werden we echter door de 20 meisjes die buiten zaten hard uitgelachen omdat het op donderdag zou zijn maar dit was de dochter van de hoofdmeester even vergeten te melden, die dit overigens ook weer grappig vond. (ach ja wat moeten wij mzungu's anders met onze tijd doen, nietwaar?) Enfin, vanmiddag zijn we gewoon weer braaf op komen dagen, de mensen waren netjes gekleed en de tafels mooi gedekt. (ik had als enige een echte KLM- lepel; wat toepasselijk!) We hadden verteld dat we vegetarisch waren dus ook dat zat goed. (oh ja ik ben sinds een discussie met Jos over het welzijn van de dieren weer vegetarisch geworden, anders kon ik niet zeggen waar ik achter sta) Beth; de flinke dochter van de hoofdmeester draafde de zaal door en vertelde ons dat er op het menu soep met brood stond, bonen in kokossaus, risotto-rijst en aardappelsalade en als toet een appelding in bladerdeeg. Het werd uiteindelijk 2 stukjes sinaasappel en twee stukjes ananas, geen soep of brood, bonen zonder kokossaus, droge witte rijst en een bananending in bladerdeeg. De aardappels kregen we als enige tafel ook niet, in plaats daarvan een plaatselijke groente die overal groeit en het allergoedkoopst is wat er maar te vinden is in Kenya; sukumawiki; n soort van hele vieze vieze vieze spinazie. (en ik houd van spinazie) Oh en na was er ook nog een kopje slootwater, wat koffie voor moest stellen! U begrijpt; we hebben ons kapot gelachen, we hebben braaf gedaan alsof het echt heel lekker was en zijn vertrokken. Dit is het perfecte voorbeeld van hoe dingen eraan toe gaan in Kenya. Je spreekt dit af maar krijgt heel wat anders en vaak is het gewoon hilarisch en lach ik bijna voortdurend wanneer ik in aanraking ben met de bevolking hier. In nederland zou men kwaad of geirriteerd raken maar hier zeggen we gewoon de hele dag tegen elkaar:

"NO PROBLEM!"

Liefs,
Dezelfde Deelnemende Daphne

Tiwi-beach; dit spreekt voor zich, lijkt mij.
Een brutaal aapje dat fruit pikt in het restaurant en nog kwaad naar mij keek ook, alsof ik iets verkeerds deed!!!
Olifanten en op de achtergrond de Kilimanjaro.
Dit is nu de welbekende afrikaanse olifant; een ukkepuks nog maar die naar mij zwaaide!
Van voor naar achter van links naar rechts;Caroline, Hanna, Daphne, Joshua de gids (gave gast!) en Bianca. (het was 6 uur in de ochtend, probeert u er dan nog maar eens zo vrolijk uit te zien...)
Zonsopgang met een olifant en de Kilimanjaro. (in het echt was alles veel mooier dan op de foto maar ja dan had u er maar bij moeten zijn hoor!)
Zonsondergang; zelfde verhaal.
Masaai-gezin. (een van zijn 5 vrouwen, er leven maar 6 famillies en 130 mensen, denk daar maar eens over na...)
Verrek, dat ben ik! En wat is dat nou, alweer olifanten??? (gaaaap)
Olifanten. O-L-I-F-A-N-T-E-N ja.
Krokodil. (ik ben geneigd hetzelfde grapje te maken maar houd mij in...)
Nairobbery.

Dag lieve mensen,

Ik zou mij toch moeten schamen; zegt dat kind dat ze naar Kenya gaat om daar "ontwikkelingswerk" te gaan doen en dat heeft ondertussen net 12 dagen een heerlijke vakantie achter de rug! (oei, er gaat net iemand naast me zitten die ect heel erg stinkt en ik moet nog beginnen!) Het was dus geweldig mooi en ontspannend! (lekker inwrijven voor de kou-kleumers thuis, ja!) Ik hoop trouwens dat ik nog lezers over heb, de enige die mij trouw berichtjes blijft achter laten op mijn weblog is mijn zuster. (dank je lieve Ier.)

Ik ben bruin! Correctie; Ik was bruin!
Nog nooit was ik zo bruin.
Trots dat ik was op mijn bruinheid.
Maar nu mijn benen eindelijk geen melkflesverschijnselen vertonen en ik weer terug ben in Eldoret, is het weer hier niet zo best en met ik mijn prachtig getinte benen dus verhullen onder katoenen stof. Ik bewonder ze af en toe zelf wel even maar dat is toch niet wat ik gehoopt had.
En de rest van mijn bruinheid was te veel van het goede, ik was namelijk erg verbrand omdat ik dacht dat ik wel even twee uur op het heetste moment van de dag, kon gaan snorkelen zonder zonnebrand. Nou dat kan dus wel. Het is alleen niet verstandig. Maar zoals de Keniaan zei die mij een veel te duur zalfje verkocht voor mijn ernstige verbrande schouders, (open brandwonden!) "uitproberen is de beste leraar". Ik ben het met hem eens en beloof bij deze plechtig dit nooit meer te doen. (Gelukkig, het stinkende mens heeft zich elders verplaatst.)

Vorige week hebben we drie dagen in Nairobi vertoeft, drukke drukke drukke stad maar oke. Je hoort de meest verschrikkelijke verhalen over Nairobi, zo heeft het de bijnaam Nairobbery. Wij zijn ongedeerd gebleven en we hebben zelfs op een zaterdagavond een discotheek bezocht en gedanst tussen de kenianen. (ik zie nu een aantal mensen bedenkend kijken, meisje doe toch voorzichtig!) Mijn motto is, als je niet bang bent straal e dat ook niet uit. Gewoon normaal doen, met iedereen een kletspraatje maken, de gekken en dronken mensen vermijden en er is vaak niks aan de hand. Ik ben in Nairobi met Caroline nog naar het snake-park geweest waar ze ook schildpadden en krokodillen hadden. Ik ben me echt het leplazerus geschrokken toen ik al een paar minuten naar een krokodil achter het hek aan het zoeken was en dat beest en ongeveer naast mijn voeten ineens bleek te liggen. (achter het hek wel te verstaan maar toch) We hebben in Nairobi een hele goedkope safari geboekt naar Ambaseli. (nadat we 7 safari-bureaus hadden bezocht en ook wisten waar we et over hadden zodat we lekker konden afdingen en zeggen, ja maar bij die andere kunnen we het voor zoveel krijgen... en een beetje bluffen af en toe, leuk spel hoor.)

We hadden een prive-safari op maandagochtend 6:30 vertrekken vanaf Nairobi geboekt. Het werd een safari met twee onaangekondigde andere mensen; de 26-jarige niet engels sprekende Yoko uit ja u raad het al, Japan. En de seksueel gefrustreerde hardloper Johnny-boy uit Noorwegen. En we vertrokken ook twee uur later omdat onze lieve Yoko na de safari bij een andere plak gedropt wilde worden dan waar wij heen gingen. Yoko bleef twee uur lang doordrammen: Me go to Moshi, me moshi moshi moshi! Acteraf is het natuurlijk hilarisch om na te doen "Yoko goes Moshi" maar toen was het niet om te lachen want het ging allemaal van onze tijd af en dat mens begreep geen woord van wat iedereen haar probeerde uit te leggen en bleef maar Moshi zeggen. (Moshi is de plaats waar ze heen wilde na haar safari.) Uitendelijk vetrokken we en hebben we echt een hele mooie safari gehad. In Ambaseli zijn vooral heel veel olifanten, we hebben groepen van wel 50 olifanten gezien heel dichtbij. Verder hebben we veel zebra's, wildebeesten, gazelles, buffels en gnoes gezien en een paar lachende hyena's en een leeuw die zich verstopte. De zonsopgang en ondergand waren echt onbeschrijfelijk mooi dus dat ga ik niet proberen te beschrijven. We hebben ook nog een commercieel ingesteld Masaai-dorp bezocht voor wat centen en die deden leuke springdansjes en gingen vuurtjes stoken met twee houtjes en wat snippers, allemaal op commando natuurlijk want wat zijn ze goed afgericht!

Dinsdagochtend rond half 11 hebben we het park verslaten en werden we ergens gedropt waar we een gare bus richting Voi pakte voor veel te veel geld, maar veel keus was er niet. In Voi was het bloedjeheet en toen we de bus uitstapte werden we belaagd door tientallen dronken mannen die ons van alles wilde verkopen dan wel niet "helpen". Daar sta je dan met je loodzware backpack onder de brandende zon na een lange busrit tussen van die opdringerige eikelesteinies, echt irritant. De meisjes snappen het af en toe nog niet zo goed en gaan dan gesprekken met ze aan, uitleggen waarom ze iets niet willen en zorgen er zo voor dat die gasten juist achter je aan blijven hobbelen, dus ik ben weggelopen zonder meer dan nee dank je te zeggen. (vriendelijk doch duidelijk blijven) Nadat we waren bijgekomen op een terras hadden Hanna en Caroline een fantastische slaapplaats gevonden wat volgens mij als hoerenkast fungeerde. Mijn douche werkte niet, geen muskito-net, een gat in de grond als toilet dat stonk als de hel en de hele nacht mannen die langs de kamers liepen. (de gang was ook leuk verlicht met kleurlichtjes, net de wallen joh!) Gelukkig kreek ik na het avondeten buikkrampen en viel ik snel in slaap daarna. De volgende dag hebben we een school bezocht in Voi, waar een van de kinderen van Phyllis sinds kort ook op zit dus die was blij om ons te zien. Die middag hebben we de bus naar Mombasa gepakt waar het zo mogelijk nog warmer was en zeker weten drukker. Wat een chaos die steden hier in Kenya, stuk voor stuk. Dit keer heb ik een "hotel" uitgezocht dat een stuk comfortabeler was, maar nog steeds goedkoop. Caroline en Hanna maken er een sport van alles uit "the guidebook" te doen terwijl Bianca en ik het ook leuk vinden om geoon zo het een en ander te ontdekken. (het is hier namelijk niet zo dat je een historisch monument of gebouw mist, die zijn er gewoonweg niet) En voor de rest is het centrum in alle steden zo te herkennen; daar waar iedereen is, of al het verkeer heenrijdt. Bianca en ik vinden het dan ook erg leuk om Caroline en Hanna een beetje te jennen door alles wat ze zeggen te beantwoorden met: "Yes, but my guidebook says...!" En alle informatie die we tot nu toe uit dat boekje hebben verkregen klopte niet of nauwelijks.

De volgende dag zijn we met een bootovertochtje naar een eiland (weet echt niet meer welke, ad ik nu maar een guidebook!) gevaren waar we na een matatu-rit op een hemels plekje op aarde "Tiwi beach" aankwamen. Witte stranden, palmbomen, rondrennende aapjes, een prachtige zee en een heerlijke verkoelende bries. Dit is dus waarom mensen het leuk vinden om naar het strand op vakantie te gaan dacht ik. (ik ben er meestal niet zo gecharmeerd van, dat strandhangen, maar heb mij hier bedacht) Hier hebben we 4 dagen lekker geluierd, de een wat meer dan de ander natuurlijk want ik kreeg het nog steeds niet voor elkaar om langer dan twee uur achter elkaar op het strand te liggen. Ik heb gesnorkeld, mijn haar uitgevlecht (dagtaak) en veel gelezen. Ik heb nog een nederlander ontmoet waarbij ik acterop de motor heb gezeten naar Diani beach (gaaaaaaf!) waar alle rijke witte mensen vakantie vieren. (wij zaten op het backpackersstrandje, verlaten en geen feestje te bekennen, heerlijk dus) Die avond kwamen ook de andere meisjes en zijn we naar een discotheek gegaan, echt supergroot en half met kenianen en de andere helft mzungu's. De hele nacht hebben we gedanst ern we kwamen pas om 6 uur in de ochtend thuis waar er aapjes in onze hut zaten die mijn souvenirs wilde stelen! (de aapjes, vlegels zijn het!) De dag erna werd mijn gezellige avond goed beloond (ik had lekkere pasta met garnalen gegeten en aardig wat gedronken) doordat ik een acute maag en darm-infectie kreeg aangeboden. Er was toevallig een nederlandse dokter waar wij ook zaten die dit contateerde en me gratis antibiotica gaf. Ik heb uren verkrampt en huilend op mijn bedje gelegen en toen werd het wat minder gelukkig.

De volgende dag (ik was nog niet ect oke, maar ik voelde me goed genoeg een beetje te reizen) zijn we naar Mombasa teruggegaan en hebben we daar uitgezocht wanneer de bus vertrok naar Eldoret. Het was echt een ramp om te reizen met die gare buik en mijn zwaar verbrande schouders waar mijn nog zwaardere rugzak zich lekker in sneed, maar ik heb het gered. De busreis terug reed alleen in de nacht, wat door iedereen afgeraden wordt maar ja wat moesten we anders? Dus toch maar gedaan en veilig teruggekomen want ik zit hier lekker te rammen op het toetsenbord. Het was wel vaag want we stopte ongeveer om het uur voor een duistere reden zonder dat de passagiers mochten uitstappen. We piktte om twee uur s'nachts ook nog een man op vanuit een klein ziekenhuisje die de nacht daarvoor een ongeluk had gehad. We moesten hem naar Nairobi brengen waar zijn been geamputeerd moest worden en ondertussen lag (uiteraard, hoe kan het ook anders) deze man precies met zijn door het gips heen bloedende been naast min stoel zodat ik de heerlijke aroma's van oud en vers bloed goed in mij op kon nemen. (het is niet voor niks zo goedkoop zo'n busreis). Om 4 uur s'nachts stopte we kort en kwamen er 15 mannen de bus in met petjes, eten, tassen en andere rotzooi, of we wat wilde kopen. Nee dank je. Ik ging snel even een sigaretje roken, toen ineens die bus begon te rijen. (die mensen zijn af en toe echt getikt hier) al die 15 mannen wisten niet hoe hard ze naar buiten moesten rennen en ik samen met wat anderen niet hoe snel we weer naar binnen moesten rennen. Iedereen schreeuwen en duwen dus ik zette mijn elleboog recht in iemands zij zodat ik lekker als eerste weer naar binnen kon wurmen. (het is toch waar, eerst ik, dan jij! Maar goed het waren allemaal grote mannen dus die redden zich wel.)

En toen waren we weer thuis. Gek hier weer te zijn, maar wel weer vertrouwd en veilig.

~Elke natie spot over de andere, en alle hebben gelijk~
~Arthur Schopenhauer~

Liefs Diani-beach Daphne